తొలి వ్యావహారికం..వ్యాఖ్యానం..

Updated By ManamMon, 06/18/2018 - 00:16
IMAGE

పెద తిరుమలాచార్యుడి ‘శ్రీ భగవద్గీత’
imageపదహారవ శతాబ్దానికి చెందిన తాళ్లపాక పెద తిరుమలాచార్యుడు రా సిన ‘శ్రీ భగవద్గీత’ తెలుగు వాఙ్మయంలో తొలి వ్యావహారిక గ్రం థంగా చరిత్రలో నిలిచి పోయింది.  తెలుగులో వచ్చిన తొలి వ్యాఖ్యాన గ్రంథంగాను, తొలి వేదాంత గ్రంథంగానూ, భగవద్గీతపై తొలి తెలుగు భావానువాదంగా కూడా ఇది ప్రసిద్ధి చెందింది.

తొలి తెలుగు వాగ్గేయకారుడు అన్నమయ్య కు మారుడైన పెదతిరుమలాచార్యుడు తండ్రి నుంచి సంక్రమించిన సంగీత, సాహిత్యపాటవాన్ని, గ్రంథ రచనాకౌశలాన్ని, సంకీర్తన గాన వారసత్వాన్ని అందిపుచ్చుకున్నాడు. తన స్వగ్రామమైన కడప జి ల్లా తాళ్లపాక గ్రామాన్ని వీడి తిరుమలలోనే జీవిం చిన పెదతిరుమలాచార్యుడు తండ్రి కోరికపై రోజు కొక కీర్తన రాసి స్వామి సన్నిధిలో గానం చేశాడు. క్రీస్తు శకం 1468-1553 మధ్య జీవించిన తిరు మలాచార్యుడు విజయనగర చక్రవర్తి అచ్యుత దేవరాయలుకు హితుడు, సన్నిహితుడు. అయిన ప్పటికీ, తన రచనలను స్వామికి తప్ప ఏ ఒక్క మానవుడికి అంకితమివ్వలేదు. తాను రాసిన సంకీ ర్తనలను, లఘురచనలను రెండు వందల అయిదు రాగిరేకులపైన రాయించాడు. తాను రాసిన ద్విపద హరివంశం, సంస్కృతంలో ఉన్న సంకీర్తనల లక్షణా లకు తెలుగులో వ్యాఖ్య (ఇది తాళపత్రాలలో కూడా లభించడం లేదు), సుప్రభాతస్తవము, భగవద్గీతకు వ్యాఖ్య (శ్రీ భగవద్గీత) మాత్రం రాగిరేకులపైకి ఎక్కించలేదు. అన్నమయ్య  రాసిన 32 వేల కీర్తన లను కూడా రాగిరేకులపైకి ఎక్కించి తిరుమలలోని ఆలయంలో ‘తాళ్లపాక అర’ అని పెట్టి అందులో భద్రపరచి శాశ్వతత్వాన్ని కల్పించాడు. పెద తిరు మలాచార్యుడికి ముందు కానీ, ఆ తరువాత కానీ ఏ ఒక్కరూ రచనలను ఇలా రాగిరేకులపైకి ఎక్కిం చిన దాఖలాలు లేవు. కానీ, రెండవ శతాబ్దానికి చెం దిన కనిష్కుడి కాలంలో కొన్ని బౌద్ధమత గ్రంథా లను రాగిరేకులపై రాయించినట్టు 7వ శతాబ్దానికి చెందిన  చైనా యాత్రికుడు హ్యుయాన్‌త్సాంగ్ రాశాడు.

సంస్కృత భాష ఆధిక్యం నుంచి, దాని పెత ్తనం నుంచి తెలుగును కాపాడడానికి శివకవులు భాషా ఉద్యమాన్ని లేవదీశారు. అయితే అది గ్రాంథి క భాషాపరిధిని దాటలేదు. శివకవులు అభిమా నించిన ‘దేశి’ ‘జానుతెనుగు’ వారి రచనలకంటే తాళ్లపాక కవుల రచనలలోనే ఎక్కువగా ఉంది.    అర్థం కాని విధంగా ఉన్న గ్రంథాన్ని పాఠకులకు అర్థమయ్యేలా రాయడమే వ్యాఖ్యన ఉద్దేశం. చక్క గా అర్థమయ్యేలా రాయాలంటే వ్యావహారిక భాష లో రాయడమే మేలు. ఆ రహస్యాన్ని గ్రహించే పెద తిరుమలాచార్యుడు వ్యావహారిక భాషలో భగవద్గీత కు వ్యాఖ్యానం రాశాడు. జ్ఞానదేవ్ మరో అడుగు ముందుకేసి భగవద్గీతకు మరాఠీ మాండలికంలో వ్యాఖ్యానం రాశాడు.

పదమూడవ శతాబ్దంలో జ్యోతిష్య గ్రంథంపై వ్యావహారిక భాషలో టీకా వెలువడిందట? అలాగే 1314 శతాబ్దాలలో కృష్ణమాచార్యులు రాసిన ‘సింహగిరి వచనాలు’ కూడా వ్యావహారికంలోనే వచ్చాయి. కొన్ని శాసనాలు కూడా కొద్దిపాటి వ్యావ హారిక భాషలో వచ్చాయి. కానీ, పెదతిరుమలా చార్యుడు రాసిన ఈ భగవద్గీత వ్యాఖ్యానం వాటన్నిటికంటే ధారాళమైన, మనోజ్ఞమైన వ్యావహా రిక భాషలో రాయడమే కాకుండా, ఇందులో నాటి రాయలసీమ పలుకుబడులు కూడా చోటుచేసుకు న్నాయి. అందుచేత ఇది పూర్తిస్థాయి తొలి వ్యావ హారిక గ్రంథంగా నిలిచిపోయింది.

పెదతిరుమలాచార్యుడి ‘శ్రీభగవద్గీత’కు అంధ్ర వేదాంతమనే మరో పేరు కూడా ఉంది. అయితే ఆ మాట ఈ గ్రంథంలో ఎక్కడా లేదు. ఈ గ్రంథంలో ‘భగవద్గీతకు తెలుగు చేసి వ్రాయించినది’ అని, ‘చేసిన భగవద్గీతల తెనుగు టీక’ అని మాత్రమే ఉంది. విషయాన్ని బట్టే కాకుండా, భాషా శైలిని బట్టి కూడా దీనికి ప్రాధాన్యత ఉంది. పదహారవ శతాబ్దపు తెలుగు భాషా వ్యావహార స్వరూపాన్ని, ముఖ్యంగా ఆనాటి రాయలసీమ భాషా వ్యవహార స్వరూపాన్ని తెలుసుకోవాలంటే ఈ గ్రంథం మంచి ఆధారం. భక్తితత్వం  సామాన్యుల కోసం సామా న్యులు సృష్టించింది కనుక, దీని భాష, రూపం సామాన్యులకు దగ్గరగా ఉంటుంది.

పెద తిరుమలాచార్యుడు తెలుగు, తమిళ, సంస్కృత భాషల్లో మహాపండితుడు. తమిళంలో ఈయనను ‘తిరుమలై అయ్యంగార్’ అని ‘తాళ్లపాక తిరుమలయ్యంగార్’ అని పిలిచేవారు. ‘‘పన్నుల బెదతిరుమలయ్య పదములకెఱగన్’’ అంటూ తెనా లి రామకృష్ణుడు ప్రశంసించాడు. రాజులు ఈయ నకు ఇచ్చిన గ్రామాలను ఇచ్చినవి ఇచ్చినట్టు స్వామి వారి కైంకర్యాలకు సమర్పించాడు. ఈయన, ఈయన కుమారులు 27 గ్రామాలను స్వామివారికి సమర్పించారు. ఆలయంలో ఎన్నో కైంకర్యాలను ఏర్పాటు చేశాడు. ఈయన వేయించిన 15 శాస నాల్లో రెండు మాత్రమే తెలుగులో వేయించగా, మిగతావి తమిళంలో వేయించాడు.

‘శ్రీ భగవద్గీత’లో 705 శ్లోకాలున్నాయి.  రా మానుజాచార్యుడు సంస్కృతంలో చెప్పిన భాష్య క్రమాన గీతార్థాన్నే తన గ్రంథంలో చెప్పానని ఈ గ్రంథం చివరలో పెద తిరుమలాచార్యుడు చెప్పు కున్నాడు. కనుక, ఇందులో మౌలిక భావాలు, విమర్శలు, చర్చలు వంటివి లేవు. ప్రతి శ్లోకానికి క్లుప్తంగా మామూలు భాషలో అర్థాన్ని చెప్పాడు. తాను రాసిన ఆంధ్రీకరణ చదివితే అందరికీ గీతా ర్థం బోధపడాలని, విశిష్టాద్వైత సారం అవగతం అవ్వాలనే ఉద్దేశ్యంతో పెద తిరుమలాచార్యుడు ప్రయత్నించాడు. తాళపత్రాలలో లభించిన ఎనిమిది ప్రతులను ఆచార్య జి.ఎన్ రెడ్డి పరిశోధించి పరిష్క రించారు. వీరికి ఎ.వి.శ్రీనివాసాచార్యులు, కె.జె.కృష్ణ మూర్తి సహకరించారు. శ్రీవేంకటేశ్వర విశ్వవిద్యా లయంలోని ప్రాశ్చపరిశోథనాలయం 1978లో దీన్ని పుస్తకరూపంలో తెచ్చింది.

పెద తిరుమలాచార్యుడి కీర్తనలన్నీ భావప్రధా నమైనవి, అనుభూతి మయమైనవి, చైతన్య స్పోరకమైనవి. ఇవి భక్తితో పాడి పరవశించేవి. మధ్యయుగాల నాటి వర్గవైషమ్యాలను, సామాజిక అసమానతలను విశ్లేషించి, వాటికి గల మూల కారణాలను అన్వేషించగల శాస్త్రీయ దృష్టి పెద తిరుమలాచార్యుడితోపాటు ఆనాటి ‘భక్తి’ కవు ల్లో  ఎవరిలోనూ ఊహించలేం. మధ్యయుగపు భూ స్వామ్య రాచరిక వ్యవస్థలో సామాన్యులపైన, శ్రమ జీవులపైన, వృత్తికారులపైన ప్రత్యక్ష పెత్తనం చెలాయిస్తున్న వ్యవస్థలో ఆనాటి పరిమితులలో కొంతవరకైనా అభివృద్ధికారకమైన పాత్రను, అభ్యు దయ పంథాను అన్నమయ్య, పెదతిరుమలయ్య వంటి ‘భక్తి’ కవులు అవలంభించారనడంలో అతిశయోక్తి లేదు. భగవంతుడి ముందు అందరూ సమానమని సామాన్య ప్రజలకు దగ్గరవ్వడం అప్పటికదే అభ్యుదయంగా భావించాలి. 

image

 

 

 

- రాఘవశర్మ

English Title
First blogging ..




Related News