మూడో కన్ను

Updated By ManamSun, 08/19/2018 - 07:30
camara

ఒకప్పుడు కెమెరా అంటే ఒక త్రిపాది (ట్రైపాడ్) మీద అమర్చిన పెద్ద డబ్బా, దాని వెనక పెద్ద వస్త్రం ముసుగులో మనకు అసలే కనిపించని ఫొటోగ్రాఫర్.. ‘‘రెడీ’’ అని ఒక్కసారి ఒక మూత తీసి, మూసేసేవారు. దాన్ని బ్లాక్ అండ్ వైట్‌లో మాత్రమే ప్రింట్ వేసి ఇచ్చేవారు. అది మాత్రమే కెమెరా అనుకునే రోజుల నుంచి, మన పని మనం చేసుకుపోతుంటే పైనుంచి డ్రోన్‌కు అమర్చిన అత్యాధునిక కెమెరా టకటకా ఫొటోలు, వీడియోలు తీసుకుంటూ వెళ్లిపోయే రోజులకు వచ్చాం. అంతేనా, ఎక్కడో అంతరిక్షంలో ఉండే ఉపగ్రహాలు కూడా తమ కెమెరా కళ్లతో భూమ్మీద ఏముందో చూపిస్తున్నాయి. ఇవన్నీ కూడా ఫొటోగ్రఫీ వల్లే సాధ్యమయ్యాయి. 

నా మొదటి అనుభవం..
imageనా చిన్నతనంలో శ్రీకాకుళంలో ఉండే రోజుల్లో నాన్నగారి కొలీగ్ దగ్గర ఓ కెమెరా ఉండేది. అందులో ఫొటోలు తీస్తే సరిగా మన అరచెయ్యి అంత ప్రింట్ మాత్రమే వచ్చేది. దాంతో వాళ్ల పిల్లలు, మేము అంతా ఫొటోలు తీయించుకునే వాళ్లం. నాకు ఉద్యోగం వచ్చిన తర్వాత నేను కొన్న మొట్టమొదటి కెమెరా.. యాషికా ఎంఎఫ్ 2. అందులో రీల్ వేసుకుని ఫొటోలు తీసుకోవాల్సి వచ్చేది. ఒక రీల్‌లో 36 ఫొటోలు వచ్చేవి. అప్పటికి ఎన్ని అయ్యాయో జాగ్రత్తగా చూసుకుంటూ మొత్తం అయిన తర్వాత కూడా ఇంకా ఒకటి రెండు వస్తాయేుమోనని ప్రయత్నం చేయడం ఇప్పటికీ గుర్తే. పెద్దక్క పెళ్లి ఫొటోలు కూడా దాంతోనే తీశా. పాప పుట్టిన తర్వాత దానికి ఆ కెవెురాతో తీసిన లెక్కలేనన్ని ఫొటోలన్నీ ప్రింట్లు వేయించి, మూడు ఆల్బంలు నింపిన తర్వాత ఇంకా పెద్ద బ్యాగు నిండా కుప్ప పోశాం. ఆ తర్వాత డిజిటల్ కెమెరా యుగం రావడం, వెంటవెంటనే రెండు పాకెట్ డిజిటల్ కెవెురాలు, మరో కావ్‌ుకార్డర్ (ఫుల్ హెచ్‌డీ వీడియో రికార్డర్) నా చేతుల్లోకి రావడం చకచకా జరిగిపోయాయి. అయినా ఇప్పటికీ బీరువాలో భద్రంగా దాచుకున్న నా యాషికా కెవెురాను అప్పుడప్పుడు తీసి.. ఓసారి దాని వ్యూఫైండర్‌లోంచి చూసి రీల్ లేకపోయినా క్లిక్‌మనిపించి గుండెల నిండా ఊపిరి తీసుకోవడం.. అదో మధురానుభూతి.

మాయల మరాఠీ
ఫొటోగ్రఫీ గురించి చెప్పాలంటే రవికాంత్ నగాయిచ్ పేరు ప్రస్తావనకు తేకుండా ఉండలేం. బాబూ భాయ్ మిస్త్రీ దగ్గర శిష్యరికం చేసి సినిమా కెవెురాతో వండర్లు సృష్టించిన మాయావి.. రవికాంత్ నగాయిచ్. నందమూరి తారక imageరామారావు నాటి బొంబాయిలో మంచి కెవెురామన్ ఎవరు దొరుకుతారా అని అన్వేషిస్తూ.. రవికాంత్‌ను పట్టుకున్నారు. తన ‘సీతారామ కల్యాణం’ సినిమాకు ఆయునను తీసుకొచ్చారు. అప్పటినుంచి తిరుగులేని పనితనంతో దక్షిణాది చలనచిత్ర పరిశ్రమకు రవికాంత్ నగాయిచ్ ఒక పెద్దదిక్కుగా ఉండిపోయారు. తెలుగు సినిమా పరిశ్రమ ఇంకా పెద్దగా ఎదగని సమయంలోనే ఆయన తన కెమెరా ట్రిక్కులతో అందరినీ ముక్కున వేలేసుకునేలా చేసేవారు. కేవలం సినిమా ట్రిక్స్ తీయుడానికి మద్రాసులో ఒక ఫ్లోర్ ఏర్పాటుచేసుకున్నారు. విఠలాచార్య సినిమాలకు ప్రాణం పోసింది రవికాంతే. ఎక్కడో ఉత్తరప్రదేశ్‌లో పుట్టి, అక్కడ మిస్త్రీ శిష్యరికం చేసి, ఎన్టీ రామారావు పుణ్యమాని తెలుగునేల మీద అడుగుపెట్టి ఇక్కడ ఎస్.వెంకటరత్నం, వి.ఎస్.ఆర్.స్వామి, వాల్మీకి కృష్ణారావు లాంటి అనేకమంది శిష్య ప్రశిష్యులను తయారుచేశారు.

ఆమె ప్రాణం.. కెమెరా
ఫొటోలు.. పర్యటన.. ఈ రెండు విషయాల గురించి లోతుగా చెప్పాలంటే ఒక్క పేరు చెబితే చాలు. ఆ పేరే జయతీ లోహితాక్షన్. ఆమె నిత్య పథికురాలు. తన కెమెరా కళ్లతో అడవులు, గ్రామాలు, మానవజీవితంలోని దార్శనికతను రికార్డు చేస్తుంటారు. ఫొటోగ్రఫీ అభివ్యక్తిగా, ప్రయాణమే అభిమతంగా జయతి తనదైన జీవనపథాన్ని ఎంచుకుని, ముందుకు సాగుతున్నారు. ప్రధానంగా గిరిజనం గుండె చప్పుడును ఆమె పట్టుకున్నంతగా ఎవరూ పట్టుకోలేదంటే అతిశయోక్తి కాదు. కెమెరా తగిలించుకుని.. కాళ్లకు బలపాలు కట్టుకుని వెళ్లిపోతారా అన్నట్లుగా ఆమె పయనం సాగుతుంటుంది. ఎంతలా జీవనచిత్రాలను బంధించినా ఇంకా గుర్తించాల్సింది ఏదో చాలా ఉందన్నట్లుగా ఆమె అన్వేషణ కొనసాగుతుంది. నులక మంచం మీద పగటి కునుకు తీసే వృద్ధుడు.. నూలుచీరల ఉయ్యాలలో నిదురించే పసిపాప.. పొయ్యివద్ద వదిలిపోయిన స్టీలు గ్లాసు.. వీటిలో ఏవీ జయతీ లోహితాక్షన్ కెమెరా కంటిని దాటి పోలేవు. బెదురుచూపుల పిల్లవాడిని సముదాయిస్తూ తల్లి నవ్వే చిరునవ్వులు ఆమె చిత్రాల్లో భద్రంగా కనిపిస్తాయి. 

మళ్లీ ఫొటో రీల్ వైపు..
డిజిటల్ కెవెురాల రాకతో ఫొటోగ్రఫీ రూపురేఖలు పూర్తిగా మారిపోయాయి. నిజానికి యువతను ఫొటోగ్రఫీవైపు imageమళ్లేలా చేసి ఒక హాబీలా, వృత్తిలా చేపట్టేలా చేసింది డిజిటల్ కెవెురాలే. పాయింట్ అండ్ షూట్, స్మార్ట్‌ఫోన్, డీఎస్‌ఎల్‌ఆర్‌లు అందుబాటులోకి రావడంతో సామాన్యులు కూడా తమ కలను సాకారం చేసుకునేలా ఈ కళాపోషణను మొదలుపెట్టారు. స్మార్ట్‌ఫోన్ స్పెషల్ ఫీచర్‌గా అత్యంత మెరుగైన కెమెరాను అందించేందుకు ఈ సంస్థలు పెద్ద మొత్తంలో పరిశోధనపై వెచ్చిస్తున్నాయి. ‘‘నిజానికి డిజిటల్ రెవల్యూషన్ రాకముందు అంతా ఫిల్మ్ మయమే. కొన్ని రకాల రసాయనాలతో ఎక్స్‌పోజ్, డెవలప్ చేయగా ఫొటో ప్రత్యక్షమయ్యేది. ఇదంతా జరిగేందుకు చాలా సమయం పట్టేది. దీంతో అప్పటికప్పుడు ఫొటో ప్రివ్యూ చూసుకునే అవకాశం అస్సలుండేది కాదు. ఇంకా కచ్చితంగా చెప్పాలంటే 36 షాట్స్ ఎక్స్‌పోజ్ చేసి, డెవలప్ చేసి, ల్యాబ్‌లో ప్రింట్ అయ్యాక మాత్రమే తాము తీసిన ఫొటోలు ఎలా ఉన్నాయో తెలిసేది. ఇప్పుడు ఈ డార్క్‌రూమ్ టెక్నాలజీ కనుమరుగై డిజిటల్ కెమరాల ప్రవేశంతో ఫొటో క్లిక్‌మనగానే ఇన్‌స్టంట్‌గా ఫీడ్‌బ్యాక్ తీసుకుని, రెప్పపాటులో ప్రింట్ కూడా తీసుకోవచ్చు. వినియోగదారుల అభిరుచికి అనుగుణంగా ఫొటోలు తీసే ఛాన్స్ ఈ డిజిటల్ మార్గంలోనే లభిస్తుంది కనుక కమర్షియల్ ఫొటోగ్రాఫర్‌లు ఫిల్మ్‌కి గుడ్‌బై చెప్పక తప్పలేదు’’ అని చెప్పారు శివ కరణం. ఆయన ఇంటెల్లి ప్లాట్‌ఫామ్స్ ఇంక్, న్యూజెర్సీలో సాఫ్ట్‌వేర్ నిపుణునిగా పని చేస్తున్నారు. ఆయన ప్రవృత్తి ఫొటోగ్రఫీ. ఫిల్మ్‌కు పని లేకపోవడంతో ‘ఫిల్మ్ ఇండస్ట్రీ’ కూడా ఎన్నో ఆటుపోట్లు ఎదుర్కొని చావుదెబ్బ తినాల్సి వచ్చింది. కెమెరా తయారీదారులైన యాషికా, నికాన్, కెనాన్, పెంటాక్స్ వంటి కంపెనీలు ఫిల్మ్ కెమెరాల ఉత్పత్తి నిలిపివేశారు. ఆగ్ఫా, కొడాక్ వంటి ఫిల్మ్ తయారీ సంస్థలు దివాళా తీసి, ఫిల్మ్ రోల్ బిజినెస్ నుంచి తప్పుకోవాల్సి వచ్చింది. దీంతో ఇక అలనాటి ఫిల్మ్ రోల్, కెమెరాలకు ఫొటోగ్రాఫర్‌లు సమాధి కట్టాల్సివచ్చింది.

పిక్చర్ పర్‌ఫెక్ట్ లేదే!
కానీ ఆలస్యంగా వీరంతా గ్రహించిన సత్యం ఏమిటంటే ఎక్కువ సంఖ్యలో కోరుకున్నట్టు ఫొటోలు క్షణాల్లో తీయగలిగే సాంకేతికతతో పోలిస్తే ఇందులో నాణ్యత లేదనే విషయాన్ని ఎట్టకేలకు నిపుణులు గుర్తించగలిగారు. ‘‘ఫొటోగ్రఫీ అంటేనే వెలుగునీడల కాంబినేషన్. అలాంటిది సరైన కాంతి, కళాభిరుచి, ఆలోచనలు, విషయం, వస్తువు లేకపోవడాన్ని డిజిటల్ ఫోటోగ్రఫీలో ఉన్న లోపాలుగా గుర్తించారు. అంటే పిక్చర్ పర్‌ఫెక్ట్ కాదన్నమాట. డిజిటల్ మేకప్‌లతో హంగులు జోడిస్తే అది పర్‌ఫెక్ట్ పిక్చర్ కాదుకదా. వెరసి ‘ఓల్డ్ ఈజ్ గోల్డ్’.. పాత ఎప్పుడూ కొత్తే అనే బాట పట్టక తప్పలేదు’’ అని చెబుతారు శివ. కొందరు ఔత్సాహికులు మళ్లీ ఫిల్మ్ వాడటం మొదలుపెట్టి, రివ్యూలు రాసి, అవగాహన కల్పించడం మొదలుపెట్టడంతో సమీప భవిష్యత్‌లో రీల్‌కు పట్టం కట్టక తప్పేలా లేదు. కళాఖండం లాంటి ఫొటో కావాలంటే ఇదొక్కటే మార్గంగా మారింది. ఆర్కిటెక్చర్, ఫ్యాషన్ ఫొటోగ్రఫీల్లో ఇప్పుడు ఫిల్మ్ రోల్ వాడకం విస్తృతమైంది. ఫొటోగ్రఫీని ప్రాణంగా ప్రేమించేవారిలో అత్యధికుల కోసం ఫిల్మ్ మళ్లీ మార్కెట్లోకి పునరాగమనం చేస్తోందనీ, ఇందులో భాగంగా ఆన్‌లైన్ స్టోర్స్‌లో ఇవి పెద్ద ఎత్తున అందుబాటులోకి వచ్చాయనీ శివ తెలిపారు. ముఖ్యంగా ఫొటోగ్రఫీని క్రమశిక్షణగా నేర్చుకునే కొత్త తరంవారు ఫిల్మ్‌తోనే ఓనమాలు దిద్దుతున్నారు.

ఫోరంలు కూడా..
డిజిటల్ కెమెరాను కాదని పాతవిధానంలో ఫిల్మ్‌ను లోడ్ చేసి క్లిక్‌మనిపించే కల్ట్.. ఫిల్మ్ ఫొటోగ్రఫీ ఫోరంలు, గ్రూపులుగా ఏకమవుతూ ఈ కళకు మళ్లీ జీవం పోస్తున్నారు. డిజిటల్, రోల్ మధ్య ఉన్న నాణ్యత, తేడాను వివరించేందుకు ఎగ్జిబిషన్స్ సైతం నిర్వహిస్తున్నారు. ఫిల్మ్ తయారీదారులకు ఇది మళ్లీ ఉపాధి కల్పిస్తోంది. దీనికి నిలువెత్తు ఉదాహరణ ఇటీవల కొడాక్ సంస్థ చేసిన కీలకమైన ప్రకటన.. ఫిల్మ్ ఉత్పత్తిని తిరిగి మొదలుపెడుతూ, రోల్‌ను అందుబాటులోకి తెస్తామంది. కానీ ఇదిప్పుడు కాస్త ఖరీైదెన వ్యవహారమే. ‘‘కొందరు కేవలం ఫిల్మ్ కెమెరాతోనే ఫొటోలు తీయించుకుని తమవి ఫాబ్రికేటెడ్ ఫొటోలు కావని చెబుతున్నారు. హ్యాష్‌ట్యాగ్ ఉద్యమంతో ఇప్పుడు రీల్ ఫొటోగ్రఫీకి ఊపిరిలూదుతూ ఇంటర్‌నెట్‌లో అవగాహన పెంపొందిస్తున్నారు. ప్రస్తుతానికి ఫిల్మ్ ప్రాసెసింగ్ చేస్తున్న ల్యాబ్‌ల సంఖ్య నామమాత్రంగా ఉన్నా, అతి త్వరలో పెద్ద సంఖ్యలో అందుబాటులోకి రావడం ఖాయం’’ అని శివ తేల్చి చెప్పారు. డిజిటల్ ఫొటోగ్రఫీ స్థానాన్ని ఫిల్మ్ ఫొటోగ్రఫీ భర్తీ చేయకపోయినా అద్భుతమైన ఛాయాచిత్రాలను తీసేందుకు అత్యుత్తమ మాధ్యమంగా, తిరుగులేని సాధనంగా ఫిల్మ్ పొటోగ్రఫీ నిలవనుంది.
l [email protected]
 

image

 

English Title
Third eye




Related News