makutam

కంటి నిండా.. నిద్ర!

Updated By ManamSun, 07/29/2018 - 03:46

image‘కంటి నిండా నిద్రపోవాలి.. కడుపునిండా తినాలి’ అంటారు. కొత్త టెక్నాలజీ పుణ్యం కొంత, ఉద్యోగాలలో ఒత్తిడి మరికొంత కలిపి ఈ రెండూ కష్టమే అవుతున్నాయి. మొబైల్ ఫోన్ లేదా ట్యాబ్, కాదంటే ఐప్యాడ్ పట్టుకుని నిద్రపోయే ముందు గంట.. గంటన్నర పాటు చూస్తూ కూర్చుంటే దాన్నుంచి వచ్చే నీలిరంగు కాంతి మన నిద్రను మొత్తం పాడు చెయ్యడమే కాదు.. కళ్లను కూడా దెబ్బ తీస్తుందని నిపుణులు హెచ్చరిస్తున్నారు.
image

పాత రోజుల్లో అయితే సాయంత్రం 5-6 గంటలకల్లా ఇళ్లకు చేరుకునేవారు. రాత్రి 7.30 లోపు అన్నం తినేసి, కాసేపు ఇంటిల్లిపాదీ కూర్చుని కబుర్లు చెప్పుకుని, పిల్లలు స్కూలుకు సంబంధించిన హోమ్‌వర్క్ పూర్తి చేసి 9.30 గంటల లోపు నిద్రపోయేవారు. పొద్దున్నే 5-6 గంటల లోపు నిద్ర లేచేవారు. దానివల్ల కావల్సినంత ఆరోగ్యం కూడా ఉండేది. రాత్రిపూట తిన్న తర్వాత ఒకటి రెండు గంటల విశ్రాంతి ఉండటం, ఆ తర్వాత  నిద్రపోవడం మంచిదని ఇప్పుడు కొత్త డైటీషియన్లు కూడా చెబుతున్నారు. ఎర్లీ డిన్నర్ చేస్తే చాలావరకు వ్యాధులు నివారించవచ్చని అంటున్నారు. దానికితోడు.. రాత్రి 10 గంటల లోపు నిద్రకు ఉపక్రమించి, ఆ తర్వాత అసలు ఎలాంటి గాడ్జెట్ల వైపు చూడకుండా ఉంటే హాయిగా కంటినిండా కావల్సినంత నిద్ర దొరుకుతుందనడంలో ఎలాంటి అనుమానం లేదు. కానీ, గుండెల మీద చెయ్యి వేసుకుని చెప్పండి.. నిజంగా మీరు అలా కంటినిండా నిద్రపోయి ఎన్ని సంవత్సరాలు అయ్యింది? ఆఫీసుల నుంచి వచ్చేసరికే కొంతమందికి 8, మరికొందరికి 10 దాటుతుంది. ఆ తర్వాత కాస్త ఫ్రెషప్ అయ్యి, ఫోన్లు మాట్లాడుకుంటూ తినేసి, మంచం మీద నడుం వాల్చడం.. అప్పుడు వాట్సాప్ మెసేజిలు, ఫేస్‌బుక్ చాటింగులు, ఈ రెండూ కాదంటే యూట్యూబ్‌లో తాము మిస్సయిన రియాల్టీ షోల ఎపిసోడ్లు... దాదాపు రెండు మూడు గంటల పాటు ఇవన్నీ అయిన తర్వాత మాత్రమే పక్కమీదకు వెళ్తున్నారు.   

నీలికాంతితో ప్రమాదం
ప్రధానంగా స్మార్ట్ ఫోన్లు, టాబ్లెట్లు, ల్యాప్‌టాప్‌లు, ఈ-రీడర్లు, ఇతర ఎలక్ట్రానిక్ పరికరాల నుంచి వెలువడే నీలిరంగు imageకాంతి వల్ల మనకు వచ్చే నిద్ర పాడవ్వడమే కాక, నిద్రపట్టిన తర్వాత కూడా అది చాలావరకు కలత నిద్రగానే ఉంటుంది తప్ప పూర్తిగా నిద్రపోవడం దాదాపు ఉండదట. సాధారణంగా చీకటి పడిందంటే విశ్రాంతి తీసుకోవాలని ప్రకృతి సహజంగానే చెబుతుంది మన శరీరం. కానీ, మనం మాత్రం సూర్యుడు పడమటి కొండల్లో వాలిన తర్వాత కూడా కృత్రిమ కాంతిని ముఖం మీద వేసుకుంటూ గంటల తరబడి అవిశ్రాంతంగా గడిపేస్తున్నాం. దానివల్ల నిద్ర సరిగా పట్టకపోవడం, పొద్దున లేచిన తర్వాత కూడా అలసట, బడలికగా ఉండటం మనం అనుభవిస్తున్నాం. దీన్నుంచి బయటపడేందుకు, కంటినిండా సుఖంగా నిద్రపోయేందుకు చాలా మార్గాలున్నాయి. వాటిని అవలంబించేవాళ్లు తక్కువే గానీ.. అమలు చేస్తే మాత్రం బోలెడన్ని ఉపయోగాలుంటాయి. 

నీలిరంగు కాంతి కళ్ల మీద పడుతుంటే, ఇంకా నిద్రపోయే సమయం ఆసన్నం కాలేదని మెదడు మన శరీరానికి చెబుతుందని నిపుణులు వివరిస్తున్నారు. కంటిలోపల సుమారు 30 వేల కణాలుంటాయని, అవన్నీ నీలిరంగు కాంతి తరంగదైర్ఘ్యానికి స్పందిస్తాయని డాక్టర్ మైఖేల్ జె. బ్రూస్ చెబుతున్నారు. నీలిరంగు దాదాపు 460 నానోమీటర్ శ్రేణి వరకు వెళ్తుందని, ఈ రకం కాంతి కణాలను ఢీకొని, మెదడులో సుప్రాచియాస్మాటిక్ కేంద్రకం వద్దకు వెళ్లి, అక్కడి నుంచి మెలటోనిన్ ఉత్పత్తిని ఆపేయిస్తుందని ఆయన వివరించారు. మెలటోనిన్ అనేది మనం నిద్రపోడానికి కావల్సిన అత్యంత ముఖ్యమైన పదార్థం. 

మన శరీరంలో ఒక రకమైన గడియారం పనిచేస్తుంటుంది. దాన్నే బాడీ క్లాక్ అంటారు. సాధారణంగా మనం రాత్రి నిద్రపోయే ముందు పొద్దున్నే నాలుగు గంటలకు లేచి ఫ్లైట్ అందుకోవాల్సి ఉంటుందని అనుకుంటే, మనం అలారం పెట్టుకున్నా కూడా ఐదు నిమిషాల తక్కువ నాలుగు గంటలకు అలారం మోగకముందే ఠక్కుమని మెలకువ వస్తుంది. అదీ బాడీక్లాక్ మహిమ. కానీ, నీలికాంతి మన శరీరంలో ఉండే బాడీక్లాక్ పనితీరును కూడా స్తంభింపజేస్తుందని శాస్త్రవేత్తలు ఆందోళన వ్యక్తం చేస్తున్నారు. కొంతమందికి నిద్ర సరిగా పట్టనపుడు ఎవరైనా వైద్యుల వద్దకు వెళ్తే, వారి నిద్ర సమయాలను సరిగా ఫిక్స్ చేసేందుకు బ్లూలైట్ థెరపీనే ఉపయోగిస్తారు. దాని ద్వారా వారు సరిగ్గా ఫలానా సమయానికి ప్రతిరోజూ పడుకునేలా శిక్షణ ఇస్తారు. ఆ సమయానికి వారికి సమీపంలో ఎక్కడా కాంతి.. ముఖ్యంగా నీలిరంగు కాంతి అన్నది లేకుండా చూస్తారు. దానివల్ల మెదడు నిద్రపోవాలన్న సంకేతాలను పంపడంతో పాటు.. నిద్రపోయేందుకు శరీరాన్ని కూడా సిద్ధం చేస్తుంది.

ఈ-రీడర్‌ను పక్కన పెట్టాలి 
గడిచిన 50 ఏళ్లలో క్రమంగా నిద్రపోయే సమయం, నిద్ర నాణ్యత రెండూ తగ్గిపోయాయని హార్వర్డ్ మెడికల్ స్కూలుకు చెందిన పరిశోధకులు బల్లగుద్ది మరీ చెబుతున్నారు. ఇలా నిద్రపోయే సమయం, నాణ్యత తగ్గడం వల్ల సాధారణ ఆరోగ్యం కూడా బాగా దెబ్బతింటోందట. సాయంత్రం పూట కాంతిని ఎక్కువగా వెదజల్లే ఈ-రీడర్లను ఉపయోగించడం వల్ల నిద్ర మీద చాలా దుష్ప్రభావం పడుతుందని, తర్వాతి రోజు ఉదయం అప్రమత్తత కూడా తగ్గుతుందని వివరించారు. అదే సాధారణంగా ఉండే ముద్రించిన పుస్తకాలు చదివితే అంత ఎక్కువ ప్రభావం ఉండదట. మోయడానికి వీలుగా ఉండటం, ఎక్కువ బరువు, స్థలం అవసరం లేకుండానే కావల్సినన్ని పుస్తకాలను అందులో లోడ్ చేసుకుని చదువుకునే వీలుండటం వ ల్ల చాలామంది ఈ-రీడర్ల వైపు మొగ్గు చూపుతున్నారు. కానీ, ఒకే సమయం పాటు పుస్తకం చదివినవారు, ఈ-రీడర్ చదివిన వారిని చూస్తే నడుం వాల్చిన తర్వాత నిద్ర పట్టడానికి ఈ- రీడర్ చదివేవాళ్లకు పది నిమిషాల సమయం ఎక్కువ పట్టడంతో పాటు, నిద్రపోయిన తర్వాత కూడా లోపల కనుగుడ్లు అటూ ఇటూ వేగంగా తిరుగుతుండ టాన్ని శాస్త్రవేత్తలు గమనించారు. అంతేకాదు, ఈ-రీడర్లలో చదివిన వాళ్లు సాయంత్రం అయ్యేసరికి బాగా అలసటగా ఉందని చెప్పడం, ఉదయం కూడా అది కొనసాగడం లాంటి లక్షణాలు కనిపించాయి. 

తగినంత నిద్ర లేకపోతే చాలా దుష్ప్రభావాలు ఉంటాయని శాస్త్రవేత్తలు చెబుతున్నారు. గుండెపోటు, ఊబకాయం, మధుమేహం, కొన్ని రకాల కేన్సర్లు కూడా నిద్రలేమి వల్ల వస్తాయట. ఎక్కువ కాలం పాటు రాత్రి షిఫ్టులలో ఉద్యోగాలు చేసేవారికి లేదా తీవ్రంగా నిద్రలేమితో బాధపడేవారికి ఇవి వచ్చే అవకాశం ఎక్కువగా ఉంటుందని అంటున్నారు. ఇవే కాదు.. సరిగా నిద్రపోకపోతే మూడ్ పాడవ్వడం, ఆందోళన, డిప్రెషన్ ఎక్కువై.. చివరకు డ్రైవింగ్‌లో ప్రమాదాలకు గురయ్యే అవకాశాలు కూడా ఎక్కువే అవుతాయట. 

మెలటోనిన్ తగ్గిపోతోంది
ఎక్కువ కాలం పాటు నీలిరంగు కాంతి కళ్ల మీద పడుతుంటే కాటరాక్ట్ త్వరగా రావడంతో పాటు చివరకు అంధత్వం కూడా సంభవించే ప్రమాదం ఉందని లండన్‌లోని ఇన్‌స్టిట్యూట్ ఆఫ్ ఆఫ్తమాలజీకి చెందిన ప్రొఫెసర్ జాన్ మార్షల్ వివరించారు. సాధారణంగా వయసుతో పాటు మాత్రమే వచ్చే కాటరాక్ట్ (కంటిలో శుక్లాలు) నీలికాంతిని ఎక్కువగా చూసేవాళ్లకు 5 నుంచి 10 సంవత్సరాలు ముందుగా వస్తాయని ఆయన అన్నారు. 460 నానోమీటర్ల తరంగదైర్ఘ్యంతో వచ్చే నీలికాంతి మెలటోనిన్ ఉత్పత్తిని పూర్తిగా ఆపేస్తుందని ఆయన చెప్పారు. సాధారణంగా మొబైల్, ఐప్యాడ్ లాంటి వాటి స్క్రీన్ల వైపు చూసినపుడు దాని నుంచి వచ్చే బహుళరంగులతో కూడిన ఇమేజి మన రెటీనా మీద పడుతుందని, అది ఫేడ్ అవ్వడానికి చాలా ఎక్కువ సమయం తీసుకుంటుందని వివరించారు. గదిలో వేసుకునే లైట్లు, ఎల్‌ఈడీ బల్బులు కూడా దాదాపు ఇలాంటి ప్రభావాన్నే కలిగిస్తాయట. పడుకోడానికి ముందు ఎక్కువ సేపు లైట్లు వేసుకుని ఉంటే మెలటోనిన్ ఉత్పత్తి తగ్గుతుందని, 99% మందిలో ఇది కనిపించిందని అన్నారు. ట్యూబ్ లైట్ల వల్ల అయితే ఇలాంటి ప్రభావం ఉండదని, కానీ ఎల్‌ఈడీలతో మాత్రం ఇబ్బంది ఎక్కువని ప్రొఫెసర్ మార్షల్ చెప్పారు. 

చేయకూడనివి ఇవే..
ట్యూబ్‌లైట్లు, టీవీ స్క్రీన్లు చేసే చేటు కంటే ఎల్‌ఈడీ బల్బులుimage, స్మార్ట్‌ఫోన్లు, టాబ్లెట్లు, ల్యాప్‌టాప్‌లు చేసే కీడు ఎక్కువ. అందువల్ల కావాలంటే టీవీ చూడచ్చు గానీ ఇవి చూడకూడదని అంటున్నారు. అంతేకాదు, ఇలాంటి కాంతి కంటికి ఎంత దగ్గర నుంచి పడితే అంత చేటు చేస్తుంది. అందుకే దగ్గర నుంచి ఫోన్, ట్యాబ్ చూడటం కంటే దూరం నుంచి టీవీలు చూడటం మంచిదని చెబుతున్నారు.

ఉదయాన్నే ఏం చేయాలి..
మన బాడీక్లాక్ సరిగ్గా పనిచేయాలంటే రాత్రి ఒకవేళ నిద్ర సరిగా పట్టినా, పట్టకపోయినా ఉదయం లేచిన తర్వాత పావుగంట సేపు సూర్యకాంతి మన మీద పడేలా చూసుకోవాలి. ప్రతిరోజూ ఉదయాన్నే బయటకు వెళ్లి పావుగంట పాటు సూర్య నమస్కారాల లాంటివి చేస్తే శరీరానికి వ్యాయామంతో పాటు జీవక్రియలన్నీ కూడా సక్రమంగా జరుగుతాయి. కంటికి కూడా ఉదయపు సూర్యకాంతి తగలడం చాలా మంచిదని యోగా బోధకులు చెబుతున్నారు. శరీరంలో ప్రతి ఒక్కరికీ అంతర్గతంగా ఉండే బాడీక్లాక్‌ను రీసెట్ చేయడానికి పావుగంట సేపు ఉదయపు సూర్యకాంతిని మించిన ఔషధం లేద ని డాక్టర్ బ్రూస్ చెప్పారు.
 
తప్పనిసరైతే.. 
ఒకవేళ ఫోన్లు చూడటం తప్పనిసరైతే అప్పుడు కొన్ని ప్రత్యేకమైన అద్దాలు మార్కెట్లో దొరుకుతున్నాయి. వాటికి రంగు అద్దాలుంటాయి. అవి నీలిరంగు కాంతిని నేరుగా కళ్లకు తగలకుండా ఫిల్టర్ చేస్తాయి. మనకు కళ్లజోడు ఉంటే ఆ పవర్ ఉన్న అద్దాలకు కూడా ఇలాంటి కోటింగ్ వేయించుకోవచ్చు. గాస్ గ్లాసులు అనే మరో రకం లెన్సుల మీద అనేక లేయర్లుగా కోటింగ్ ఉంటుంది. అది 440 నానోమీటర్ల కాంతిని కూడా ఫిల్టర్ చేస్తుంది. ఇవి పెట్టుకుని చూస్తే కళ్లమీద అంత ప్రభావం ఉండదని, దానివల్ల నిద్ర కూడా సరిగానే పడుతుందని చెబుతున్నారు. 
- రఘురామ కామేశ్వరరావు పువ్వాడ



ధూమపానంతో దృష్టి దోషం!

Updated By ManamSun, 07/29/2018 - 03:29

imageపొగతాగే వాళ్లలో శ్వాసకోశ వ్యాధులు, ఊపిరితిత్తులు, గొంతు, నోటి కేన్సర్లు, గుండె జబ్బులు వస్తాయని చాలా మందికి తెలుసు. అయితే శరీరంలోని మిగతా అవయవాలు కూడా ధూమపానం వల్ల ప్రభావితమవుతాయని నిపుణులు హెచ్చరిస్తున్నారు. సిగరెట్లు తాగడం వల్ల కళ్లకీ, దృష్టికీ కూడా నష్టమనే విషయం చాలా మందికి తెలియదు. చూపు కోల్పోవడానికీ, శుక్లాలకూ పొగతాగడం నేరుగా కారణమవుతుందని పరిశోధనలు స్పష్టం చేస్తున్నాయి. పిల్లలు, పెద్దలనే తేడా లేకుండా ఇటు పొగ తాగేవాళ్లలోనూ, అటు పొగ పీల్చేవాళ్లలోనూ ఒక స్థాయిలో కంటి సమస్యలు తలెత్తుతున్నాయని అనేక అధ్యయనాల్లో వెల్లడైంది. పొగతాగే అలవాటున్న స్త్రీలు గర్భం దాల్చినట్లయితే నెలలు నిండకుండానే ప్రసవించడానికి ఆస్కారం ఎక్కువవుతుందనీ, అలా పుట్టిన పిల్లల్లో రెటినోపతి ఆఫ్ ప్రిమెచ్యూరిటీ అనే వ్యాధి పెరిగే అవకాశం ఉంటుందనీ వైద్యులు హెచ్చరిస్తున్నారు. సరైన చికిత్స చేయించకపోతే దీని వల్ల పిల్లలు చూపును కోల్పోయే ప్రమాదముంది. 

సిగరెట్ పొగలో తారు, పాలీసైక్లిక్, కార్బన్ మోనాక్సైడ్, ఫార్మల్‌డీహైడ్, భార లోహాల వంటి నాలుగు వేల క్రియాశీలక విషపూరిత పదార్థాలు ఉంటాయి. ఈ పదార్థాలు.. శుక్లాలు, డయాబెటిక్ రెటినోపతి, పొడి కన్ను, ఆప్టిక్ న్యూరోపతి వంటి వయసు సంబంధిత కంటి సమస్యల్ని పెంచుతాయి. అరవై ఐదేళ్లు పైబడిన వృద్ధుల్లో అంధత్వం కలగడానికి వయసు సంబంధిత మాక్యులార్ డిజనరేషన్ (ఏఎండి) ప్రధాన కారణం. కేవలం ధూమపాన ప్రియుల్లో మాత్రమే కాదు, వాళ్లు పొగ తాగుతున్నప్పుడు దగ్గరగా ఉన్నవాళ్లలోనూ పొగ కారణంగా కళ్ల మంటలు, దురదలు వస్తాయి. పొగాకు వినియోగానికీ, అనేక ఆరోగ్య సమస్యలకీ నేరుగా సంబంధం ఉంది. ధూమపానాన్నీ, పొగాకు వినియోగాన్నీ విడనాడితే కేవలం వాళ్లకే కాకుండా, వాళ్లు ప్రేమించేవాళ్లకూ ప్రయోజకరమే.

కంటి చూపును రక్షించుకోవాలంటే..
- ధూమపానం విడిచిపెట్టాలి.
- ఆరోగ్యకరమైన ఆహారాన్ని తీసుకోవాలి.
-  ప్రధానంగా ఆకుపచ్చ కూరలు, సి, ఇ విటమిన్లు, బేటా కెరోటీన్
   అధికంగా ఉండే పళ్లు తీసుకోవాలి.
- క్రమం తప్పకుండా వ్యాయామం చేయాలి.
- బీపీ, కొలెస్టెరాల్ స్థాయిలు నార్మల్‌గా ఉండేట్లు చూసుకోవాలి.



ఒక గుహ.. వెయ్యి చేయూతలు

Updated By ManamMon, 07/23/2018 - 06:37

ప్రమాదం సంభవించినప్పుడు భయం ఆవహిస్తుంది. కానీ ఆ భయాన్ని తోసిరాజంటూ దాన్ని అధిగమించే అవకాశం కోసం వెదకడమే సిసలైన గుండె ధైర్యం. అదిగో.. ఆ గుండె ధైర్యం వల్లే పదమూడు జీవితాలు పునర్జన్మించాయి. 
ఆ పన్నెండు మంది పిల్లలు సహా, వారి గురువు కూడా తిరిగి పుట్టారు. 
 

image

23 జూన్ 2018, శనివారం.. ఎడతెరపి లేని వర్షం. 
ఆ రోజే పీరాపట్ సోంపియాంగై అనే కుర్రాడికి 17వ పుట్టినరోజు. అతని ముద్దు పేరు ‘నైట్’. యవ్వనంలో అడుగుపెట్టే ముందు ప్రతి యువకునికి ఈ 17వ పుట్టిన రోజు అపురూపమైంది. ‘నైట్’ కుటుంబం కుర్రాడి పుట్టిన రోజు కోసం ప్రత్యేకమైన కేక్‌ను తయారు చేసింది. ఆత్మీయులందరూ రంగురంగుల బహుమతుల్ని తెచ్చారు. ఉదయమే నైట్ ఇంటి నుంచి బయలుదేరాడు. 

అతనొక ఫుట్‌బాల్ క్రీడాకారుడు. స్థానిక ఫుట్‌బాల్ క్లబ్ ‘మూపా’ (వైల్డ్‌బోర్స్)లో నైట్ కూడా సభ్యుడు. ఆ రోజు తన స్నేహితులతో కలిసి ఫుట్‌బాల్ కోర్టులో ప్రాక్టీస్ చేయడానికి వెళ్ళాడతను. మిత్రుడి పుట్టిన రోజున ఏదైనా సాహసం చేయాలని అనుకున్నారంతా. ప్రాక్టీస్ పూర్తవగానే నైట్ సహా పన్నెండు మంది పిల్లలు, తమ ఫుట్‌బాల్ కోచ్ ఎక్పోల్ చాంటావోంగ్ (25)తో కలిసి థామ్ లాంగ్ పర్వతప్రాంతంలోని ఒక కొండగుహ దగ్గరికి వెళ్లారు. అంతే..! నైట్ కుటుంబం అతని కోసం రాత్రంతా ఎదురు చూసింది. అతనితో పాటు వెళ్లిన పిల్లలు, కోచ్ కూడా తిరిగి ఇళ్ళకు చేరుకోలేదు. ఆ రోజు నుంచి దాదాపు రెండు వారాలకు పైగా ప్రపంచమంతా ఆ పిల్లల కోసం ఆతృతగా ఎదురు చూసింది.

imageథాయ్‌లాండ్‌లో పన్నెండు మంది పిల్లలు, వారి కోచ్ ప్రమాదవశాత్తు ఒక కొండగుహలో చిక్కుకుపోవడం ప్రపంచంలో అందరి హృదయాల్ని కలచి వేసింది. ప్రమాదాలు జరగని రోజు, జరగని చోటు ఈ భూమ్మీద దాదాపు ఉండనే ఉండదు. కానీ ఈ ప్రమాదం మాత్రం దేశపుటెల్లల్ని చెరిపేసి, ప్రతి ఒక్కరిలోని మాతృత్వాన్ని నిద్రలేపింది. పదమూడు మంది సురక్షితంగా ప్రాణాలతో బయటపడినప్పుడు ప్రపంచమంతా ‘హమ్మయ్య!’ అంటూ ఊపిరి తీసుకుంది. ఇంతటి సంచలనానికి వేదికైన థామ్‌లాంగ్ పర్వతగుహను ఒక స్మృతిచిహ్నంగా అభివృద్ధి చేస్తామని థాయ్‌లాండ్ ప్రభుత్వం ప్రకటించిందంటే, మానవీయ విలువల రీత్యా ఈ సంఘటన ఎంతటి స్పందనకు కేంద్రబిందువుగా మారిందో అర్థం చేసుకోవచ్చు. థామ్‌లాంగ్ కొండగుహలో పిల్లలు చిక్కుకుపోయిన తరువాత వారిని రక్షించడం దాదాపు అసాధ్యమనే మాటలే ఎక్కువగా వినిపించాయి. ఆ అసాధ్యాన్ని సుసాధ్యం చేసిన గుండె నిబ్బరపు కథనం ఇది.

ఏం జరిగింది?
‘నైట్’ పుట్టినరోజునాడు పిల్లలంతా కలిసి, ఫుట్‌బాల్ ప్రాక్టీస్ పూర్తయిన తరువాత సైకిళ్ళ మీద, పంటపొలాల వెంట షికారుకెళ్లారు. వారితో పాటు కోచ్ చాంటావోంగ్ కూడా వెళ్లాడు. అలా సైకిళ్ళ మీద వెళుతూ, వెళుతూ కొండప్రాంతానికి చేరుకున్నారు. అప్పటికే మేఘావృతమైన ఆకాశం వర్షించడం మొదలు పెట్టింది. సన్నటి జల్లుల్లో తడుస్తూ అనుకున్న గమ్యానికి చేరాలన్న ఉత్సాహం మరింత బలపడింది. వారి గమ్యం థామ్‌లాంగ్ గుహ. థాయ్‌లాండ్‌లో సాహసికులందరికీ అదొక స్వప్నసీమ. 

తనలోని లోయల రహస్యాల్ని, శిఖరాల సందేశాల్ని ఆకాశానికి వినిపిస్తూ ఎదురుగా మాయ్‌సీ పర్వతం నిటారుగా imageనిలబడి ఉంది. పర్వతప్రాంతంలోని థామ్‌లాంగ్ గుహ దగ్గరికి రాగానే పిల్లలందరిలో కట్టలు తెంచుకున్న ఆనందం. సైకిళ్ళని, ఫుట్‌బాల్ షూలని, వెంట తెచ్చుకున్న అదనపు వస్తువుల్ని గుహ వాకిట్లోనే పడేసి, పొలోమని గుహలోకి ఒకటే పరుగు. గుహ లోపల ఎనిమిది కిలోమీటర్ల వరకు సజావుగా నడిచి వెళ్లిపోయారు. పోతూ పోతూ గుహ గోడల మీద కొత్తగా తమ టీమ్‌లోకి చేర్చుకోవాలనుకున్న ఫుట్‌బాల్ నేస్తాల పేర్లని చెక్కుకుంటూ వెళ్లారు. మసక చీకటి తెరలు జారుతున్నాయి. గుహలో చీకటి నెమ్మదిగా పేరుకుంటోంది. చేతుల్లో టార్చిలైట్లకి పని చెప్పాల్సిన తరుణం ఆసన్నమైంది. గుహలో ఎక్కువ సేపు గడపాలని వాళ్ళు అనుకోలేదు, మహా అయితే ఒక్క గంట..! అలా అనుకున్న ఆ ఒక్క గంట.. రెండు వారాల వరకు తన పొడవైన చీకటి చేతుల్ని చాచి, వాళ్ళని కమ్మేసింది. నైట్ ఇంట్లో పుట్టినరోజు కేక్‌ను ఎవరూ ముట్టుకోలేదు. పిల్లవాడి కోసం ఎదురు చూస్తూనే ఉన్నారు.

‘వైల్డ్‌బోర్స్’కి ఏమైంది?
థాయ్‌లాండ్, మయన్మార్‌ను వేరుపరుస్తూ పది కిలోమీటర్ల వరకు పరచుకున్న పర్వతశ్రేణి అది. థాయ్‌లాండ్‌లోని నాలుగవ అతిపెద్ద గుహల సముదాయం థామ్‌లాంగ్. విశ్రమించిన ఒక స్త్రీ ఆకారంలో ఉండే ఈ పర్వతశ్రేణి పూర్తి పేరు థామ్‌లాంగ్ కున్‌నామ్ నాంగ్నన్. ఎన్నో థాయ్ జానపద కథలు ఈ ‘విశ్రమించిన మహిళ’ చుట్టూ అల్లుకుని ఉన్నాయి. ఎన్నెన్నో జలధారలు ఈ పర్వతసానువుల మీద మోకరిల్లుతుంటాయి. అందం ఎంత ప్రమాదకరమైందో చెప్పడానికి ఈ థామ్‌లాంగ్ గుహలే ఉదాహరణ. ఎందరెందరో ఇప్పటికే ఈ పర్వత గుహల్లో కనుమరుగయ్యారు, కన్నుమూశారు. ముఖ్యంగా వర్షాకాలం ఈ గుహలు మరింత ప్రమాదకరంగా మారతాయి. వర్షాకాలంలో గుహలో పదహారు అడుగుల మేరకు వరద నీరు ఉప్పొంగుతుంది. నవంబర్ నుంచి ఏప్రిల్ వరకు మాత్రమే గుహలోకి వెళ్లడానికి వీలుగా ఉంటుంది. అలాంటిది ఈ పిల్లలు జూన్ నెలలో ‘సరదా’ పడ్డారు. 

‘‘గుహలో నీరు నిరంతరాయంగా ప్రవహిస్తూనే ఉంది. ఆ నీరు చాలా మడ్డిగా ఉంది. గుహలో చిమ్మచీకటి అలముకుంది’’ అని స్థానిక గైడ్ జాషువా మోరిస్ చెప్పాడు. గుహలో నీటి చుక్క కనబడనంత వరకే ఎవరి ప్రాణాలకైనా హామీ. ఒక్కసారి వరదపోటు మొదలైందంటే, గజ ఈతగాళ్లకు కూడా ప్రాణాలు నిలబెట్టుకోవడం సాధ్యం కాదు. ఈ గుహలోకి సాహస యాత్ర చేయాలన్న ఆలోచన చాలా రోజుల నుంచే ఉన్నట్టుంది ఈ పిల్లలకి. వాళ్ళ వాట్సాప్ మెసేజ్‌లలో దీని మీద చర్చ కూడా సాగినట్టు తెలుస్తోంది. పిల్లలు గుహలో చిక్కుకు పోయిన విషయం తెలిసిన వారి కుటుంబాలు గుహముఖం దగ్గరికి చేరుకున్నాయి. అక్కడ వాళ్ళకి తమ పిల్లల సైకిళ్ళు, ఫుట్‌బాల్ షూలు, సంచులు దొరికాయి. తమ కలలపంటల క్షేమం కోసం కళ్ళు కాయలు కాసేలా వాళ్ళు ఎదురు చూడడం ప్రారంభించారు. 

‘ధ్యానమే’ ప్రాణదాత?
గుహలో లోతుకు వెళ్ళే కొద్దీ పిల్లలు ప్రమాదంలో చిక్కుకున్న సంకేతాల్ని పసిగట్టారు. అప్పటికే కొద్దిరోజులుగా కొండమీద కురుస్తున్న వర్షపు నీరంతా ఏదో ఒక మార్గం గుండా కిందికి ప్రవహించాలి. ఆ మార్గమే థామ్‌లాంగ్ గుహ. గుహలో వరదపోటు అంతకంతకూ పెరుగుతోంది. బయటికి వెళ్లిపోతేనే మంచిదని వాళ్ళకి అనిపించింది. తక్షణం బయటికి వెళ్లడానికి ఉద్యుక్తులయ్యారు. కానీ ఆ తొందరలో వాళ్ళు దారితప్పి మరింత లోపలికి వెళ్లిపోయారు. చుట్టూ చీకటి, ఎముకలు కొరికే చలి, ‘కాలం’తో సంబంధం తెగిపోయింది. గుహలోపల ఒక రాతి మీద అందరూ ఒకరినొకరు కౌగిలించుకుని ఉండిపోయారు. ఆ కౌగిలిలో జీవితేచ్ఛ తప్ప మరో ప్రాణస్పందన లేదు. భయం ఆవరించింది. అయినా బతికి తీరాలన్న పట్టుదల పెరుగుతూనే ఉంది. తాము కూర్చున్న రాయి పక్కన ఉన్న గుహ గోడలో ఐదు మీటర్ల లోతుకు రాళ్ళతోనే చెక్కారు. ఒక అరలా తయారైందది. అందులో దాక్కున్నారు. ఫుట్‌బాల్ కోచ్ ఎక్పోల్ నిజజీవితంలో ఒక బౌద్ధ సన్యాసి కూడా! పిల్లలకు అప్పటికప్పుడు ‘ధ్యానం’ (మెడిటేషన్)లోని మెళకువల్ని నేర్పించాడు. గుహలో ఉన్న కొద్దిపాటి ప్రాణవాయువును పొదుపుగా వాడుకోవడమెలాగో, మానసికంగా ధృఢంగా ఉండడమెలాగో వారికి నేర్పించాడతను. ఆహారం లేదు. గుహ గోడల నుంచి బొట్టుబొట్టుగా కారుతున్న నీటితో దాహం తీర్చుకున్నారు. చేతిలో టార్చిలైట్లు వారికి చీకటి నుంచి రక్షణనిచ్చాయి. గుహగోడల్లో సున్నపురాయి ఎక్కువగా ఉండడం వల్ల ప్రాణాలు నిలబెట్టుకోవడానికి అవసరమైన గాలి కూడా లభించింది. తీరని కష్టంలో కూడా అనుకూలమైన పరిస్థితుల్ని గుర్తించడమంటే ఇదే. ఎవరైనా కాపాడకపోతారా అన్న ఆశే మినుకుమినుకుమంటోంది!

‘ఎవరైనా ఉన్నారా, కాపాడతారా?’
గుహ లోపల జీవన్మరణ పోరాటం జరుగుతుండగానే, గుహ బయట పిల్లల్ని రక్షించే ప్రయత్నాలు మొదలయ్యాయి. ‘థాయ్ నేవీ సీల్స్’ అనే ఉన్నత థాయ్ పోలీసు బృందాలు, ఇతర రక్షక బృందాలు, స్థానిక స్వచ్ఛంద కార్యకర్తలు అవిశ్రాంతంగా పిల్లల ఆచూకీ కోసం ప్రయత్నాలు చేస్తున్నారు. ఒకానొక గుహలోపల పిల్లలు నడచి వెళ్లిన ఆనవాళ్ళు దొరికాయి. కానీ వాళ్ళు సజీవంగా ఉన్నారా, లేరా అన్నది తెలియలేదు. వాతావరణం తన కాఠిన్యాన్ని కొనసాగిస్తూనే ఉంది. మెలికలు తిరిగిన గుహమార్గం గుండా వెళ్లి పిల్లల ఆచూకీని వెదకడం ప్రాణాలతో చెలగాటమాడడమే. పైగా పొంగుతున్న వరద.. గుహలోపలి వరద ఉధృతి థాయ్ గజ ఈతగాళ్ళకు కూడా పెనుసవాలే! ఏం చేయాలో ఎవరికీ తోచడం లేదు. నీటిని తోడడానికి పైపుల్ని, గుహని తొలిచేందుకు ఉలుల్ని, ఇంకా ఎన్నెన్నో ఉపకరణాల్ని పోగు చేసుకుని ప్రయత్నిస్తున్నారు. అయినా ఫలితం శూన్యం! పిల్లల స్నేహితుల్లో ఒకరికి తన స్నేహితులంతా కలిసి గుహలో వెళ్లాలనుకున్న చోటు గురించి మాట్లాడుకోవడం జ్ఞాపకం వచ్చింది. ఆ చోటే, పట్టాయా బీచ్. గుహలోపల ఉన్న ఒక చిన్న ఇసుకమేట. పిల్లలు అక్కడ దొరుకుతారా?

ప్రార్థనల వెల్లువ
గుహలోపల చావును చావుదెబ్బ కొట్టేందుకు అన్ని దారుల అన్వేషణ సాగుతుండగా, గుహ బయట పిల్లల కుటుంబాలు వారి కోసం ప్రతి రోజూ పడిగాపులు కాశాయి. ఫుట్‌బాల్ కోచ్ చాంటావోంగ్ నాయనమ్మ తుమ్ కాంటావోంగ్ ప్రతిరోజూ గుహ ముంగిట కొవ్వొత్తులు వెలిగించి, పండ్లని, ఫలహారాల్నీ ఉంచి, చేతులు జోడించి ప్రార్థించేది. ‘‘పిల్లల్ని ప్రాణాలతో మాకు అప్పగించాలని నేను ఈ గుహను పాలిస్తున్న దైవశక్తుల్ని ప్రార్థిస్తున్నా’’ అంటూ ఆమె కన్నీటితో చెప్పింది. క్రమంగా ఆ పిల్లలు చదువుతున్న పాఠశాలలకు చెందిన విద్యార్థులు, ఉపాధ్యాయులు గుహ ముందు గుమికూడి, సామూహిక ప్రార్థనలు చేయడం మొదలైంది. పిల్లల బంధువులకు, సహాయక చర్యల్లో పాల్గొంటున్న వారికి స్థానికులు విరాళాలు పోగు చేసి, అన్నపానీయాల్ని అందించడం ప్రారంభించారు. 

అంతర్జాతీయ సాయం
image28 జూన్,
గురువారం నాడు థాయ్‌లాండ్ గుహలో చిక్కిన పిల్లల్ని రక్షించేందుకు గుహ ముందు అంతర్జాతీయ సాయం అడుగు పెట్టింది. అమెరికా, బెల్జియం, స్కాండినేవియా, చైనా, ఆస్ట్రేలియాలకు చెందిన వైమానిక, సైనిక నిపుణులు పిల్లల్ని కాపాడే బృహత్తర కార్యక్రమంలో పాలుపంచుకున్నారు. జూలై ఒకటో తేదీన.. అంటే, పిల్లలు తప్పిపోయిన వారం రోజులకు వాళ్ళని కాపాడే పనిలో ఒక ముందడుగు పడింది. గుహలోపల ఒక అతిపెద్ద బొరియలోకి రక్షక నిపుణులు ప్రవేశించగలిగారు. ఇద్దరు బ్రిటిష్ డైవర్లు జాన్ వొలాంథెన్, రిక్ స్టాంటన్‌లు వరదకు ఎదురొడ్డి గుహలోకి ప్రయాణించారు. సహాయక బృందాలకు మార్గదర్శకంగా నిలిచి, ఎట్టకేలకు పట్టాయా బీచ్‌కు చేరుకున్నారు. అక్కడ కూడా చీకటిగానే ఉంది. కానీ గాలి చొరబడే ప్రాంతమది. ఎక్కడ అలాంటి అవకాశం కనిపించినా వాళ్ళిద్దరూ అక్కడి గాలిని వాసన చూసే వాళ్ళు. పిల్లల ఆచూకీని కనిపెట్టేందుకు అదొక మార్గం. పిల్లల కోసం అరిచే వాళ్ళు. అలా కొన్ని వందల మీటర్ల దూరం ముందుకు వెళ్లాక, వాళ్ళ ప్రయత్నం ఫలించింది. పిల్లల ఉనికిని కనిపెట్టారు. కానీ అప్పటికే వారి టార్చిలైట్లు మొరాయించడం మొదలెట్టాయి. పిల్లల్ని లెక్కించారు.. కోచ్ సహా పదమూడు మంది! వాళ్ళిద్దరూ పిల్లలతో కాసేపు గడిపారు. వాళ్ళకి ధైర్యం చెప్పారు. తమతో తెచ్చుకున్న లైట్లని వారికి ఇచ్చేశారు. తిరిగి మళ్ళీ వస్తామని, ఆహారాన్ని తెస్తామని మాట ఇచ్చారు. పిల్లలతో తాము గడిపిన క్షణాల్ని కెమెరాల్లో బంధించారు. 

ఫలించిన ‘డాక్టర్’ వ్యూహం
పిల్లల్ని విజయవంతంగా కాపాడడంలో ఆస్ట్రేలియన్ డాక్టర్ రిచర్డ్ హారిస్ చేసిన సూచన ప్రధాన పాత్ర పోషించింది.image పిల్లల ఉనికిని గుర్తించిన తరువాత పంపుల సహాయంతో నీటిని తోడడం మొదలుపెట్టారు. అయినప్పటికీ పిల్లల్ని బయటికి తీసుకురావాలంటే, వాళ్ళని నీటి మధ్య నుంచే తేవలసి ఉంటుంది. అందుకే మొదటి 1.7 కిలోమీటర్ల దూరం వరకు పిల్లల్ని గజ ఈతగాళ్ళే మోసుకు రావలసి ఉంటుంది. తరువాత ఒకటిన్నర కిలోమీటర్ల దూరాన్ని పిల్లల్ని కర్రల మీద మోసుకు రావచ్చునన్న పథకం సిద్ధమైంది. ఈలోగా థాయ్ సైన్యం పిల్లల్ని రక్షించేందుకు అవసరమైన వెట్‌సూట్లు, ఫుల్‌ఫేస్ స్క్యూబా మాస్క్‌లు, అండర్ వాటర్ లైట్లు తదితర వస్తువుల్ని సిద్ధం చేశారు. వీటిలో ఫుల్‌ఫేస్ స్క్యూబా మాస్కుల్ని అమర్చడం క్లిష్టతరమైన పని. ఎందుకంటే అవి చిన్నపిల్లలకు సరిపోయేవి కావు. అలాంటివి థాయ్‌లాండ్‌లో ఉండవు కూడా! గుహలో చిక్కుకున్న పిల్లల్లో అత్యంత పిన్నవయస్కుడైన చానిన్ విబూన్‌రంగ్యుయోంగ్‌కి పదకొండేళ్ళు.

 ఈ పిల్లవాడిని రక్షించడమే కష్టం. నిజానికి థాయ్ అధికారులు వర్షాలు తగ్గేంతవరకు పిల్లల్ని గుహలో ఉంచడం తప్ప మరో మార్గం లేదని భావించారు. కానీ చాలా మంది నిపుణులు ఈ ఆలోచనను తిరస్కరించారు. అప్పటి దాకా గుహలో ఆక్సిజన్ పరిమాణం ప్రాణాల్ని నిలబెట్టుకునేందుకు చాలదు. అంతేగాక జూలై 7న గుహలో పెద్దయెత్తున వరద తాకిడి ఉంటుందని వాతావరణ శాఖ హెచ్చరించింది. అటు తరువాత పిల్లల్ని రక్షించడం అన్న మాటే ఉండదు. ఇంత ప్రమాదంలోనూ పిల్లలు పిల్లలే! వాళ్ళకి ఈ సమస్యలేమీ తెలియవు. ‘‘నేను డైవింగ్ చేయబోతున్నాను..’’ అంటూ ఉత్సాహంగా కేకలు పెట్టారు. పిల్లలకు ఈ లోగా మానసిక ఆందోళనను తగ్గించే మందుల్ని సరఫరా చేశారు. సహాయక చర్యల్లో పాల్గొన్న ఆస్ట్రేలియన్ డాక్టర్ రిచర్డ్ హారిస్ బలహీనంగా ఉన్న పిల్లల్ని మొదట తరలించాలని సూచించారు. ఎవర్ని ముందుగా తరలించాలో సూచిస్తూ కోచ్ ఎక్పోల్ ఒక జాబితా తయారు చేశారు. ముందుగా చానిన్ విబూన్‌రంగ్యుయోంగ్‌తో పాటు, మరో పిల్లవాణ్ణి తరలించారు. సహాయక చర్యల్లో ప్రధాన భూమిక నిర్వహించిన డానిష్ గజ ఈతగాడు క్లాస్ రాస్మూస్సేన్, థాయ్ గజ ఈతగాడు రూన్‌గ్రెట్ చాంగ్ వాన్యూన్‌లు పట్టాయా బీచ్‌కి చేరుకుని, మరో గజ ఈతగాని సహాయంతో పిల్లల్ని తరలించే కార్యక్రమాన్ని పర్యవేక్షించారు.

ఆదివారం మధాహ్నం 2.30 గంటలకు ఒక గజ ఈతగాడు మొదటగా ఇద్దరు పిల్లల్ని పట్టాయా బీచ్‌కు చేర్చాడు. అక్కడి నుంచి ఏటవాలుగా, బురద మట్టితో కూడిన దారి వెంట కర్రల మీద వారిని గుహముఖ భాగానికి చేర్చే పని సవాలుగా మారింది. అయినా విజయం సాధించారు. సోమవారం అర్ధరాత్రికి పిల్లలందర్నీ విజయవంతంగా గుహ నుంచి బయటకు తీసుకు వచ్చారు. పిల్లలందర్నీ ఇలా బయటకు తెచ్చారో, లేదో.. గుహలో నీటి ప్రవాహ ఉధృతి కళ్ళముందే పెరిగి పోయింది. గుహ మొత్తం నీటిమయమై పోయింది. దీనికి దైవ సంబంధమైన కారణాన్ని ఎవరూ చెప్పక పోయినప్పటికీ, అందరి మనసులు ‘ధన్యవాదాల’తో నిండిపోయాయి. 

బలిదానం
imageఇంతటి అపాయకరమైన సందర్భంలో అందరి మనసుల్ని తేలిక పరుస్తూ, పిల్లలు సురక్షితంగా బయటికి వచ్చారు. కానీ వారిని రక్షించడం కోసం ఒకరు తన ప్రాణాల్ని బలిపెట్టక తప్పలేదు. ఆ వ్యక్తి థాయ్ మాజీ నేవీ సీల్ సార్జంట్ మేజర్ సమన్ గునన్ ఈ సహాయక చర్యల్లో ప్రాణాలు కోల్పోయి, విషాదాన్ని మిగిల్చారు. ముప్ఫై ఎనిమిదేళ్ళ గునన్ సైన్యం నుంచి పదవీ విరమణ చేసినప్పటికీ, పిల్లల్ని కాపాడేందుకు స్వచ్ఛందంగా సహాయక చర్యల్లో పాల్గొన్నారు. గుహలో తగినంత మోతాదులో ఆక్సిజన్‌ను నింపడానికి ఎయిర్ ట్యాంకుల్ని చేరవేస్తూ, పరుగెత్తి, పరుగెత్తి, శ్వాస అందక ఆయన కన్నుమూయడం అందరినీ కలచి వేసింది. గునన్ భౌతికకాయాన్ని అంత్యక్రియల నిమిత్తం సత్తాబ్ జిల్లాలోని సైనిక శిబిరానికి తరలించారు. అక్కడ ఆయనకు గౌరవ లాంఛనాలతో అంత్యక్రియలు జరిపించాల్సిందిగా థాయ్‌లాండ్ రాజు ఆదేశించారు.
 
పిల్లల్ని గుహ నుంచి నేరుగా
స్థానిక ఆసుపత్రికి తరలించి, వైద్యసహాయాన్ని అందించారు. వారిలో కొంతమందికి ఘనimage ఆహారాన్ని ఇవ్వకుండా, ద్రవాహారాన్నే ఇచ్చారు. కొందరు మాత్రం మొదటిరోజే బ్రెడ్, చాక్లెట్‌లు తిన్నారు. గుహలో చిక్కుకున్న పన్నెండు మంది పిల్లలు, వారి కోచ్‌ను సురక్షితంగా బయటకు తెచ్చే ఈ ఆపరేషన్‌లో ప్రపంచవ్యాప్తంగా దాదాపు వెయ్యిమందికి పైగా పాల్గొన్నారు. రష్యాలో జరుగుతున్న వరల్డ్‌కప్ ఫైనల్‌లో పాల్గొనాల్సిందిగా ‘ది వరల్డ్ సోకర్ ఫెడరేషన్’ పిల్లల్ని ఆహ్వానించింది. కానీ పిల్లలు ఇంకా తేరుకోలేదు. అందుకే ఈ వరల్డ్ కప్ ఫైనల్‌కి వాళ్ళని పంపడం లేదు. థాయ్ గుహలో జరిగిన ఈ సంఘటన ఆధారంగా హాలీవుడ్ చిత్రాన్ని నిర్మించే ప్రయత్నాలు మొదలయ్యాయి. ఇప్పుడు ప్రపంచవ్యాప్తంగా ఈ పిల్లలందరూ ‘థాయ్ కేవ్‌బాయ్స్’గా ప్రసిద్ధులయ్యారు!



అందరికీ ఆత్మబంధువు

Updated By ManamMon, 07/23/2018 - 06:25

imageపశ్చిమ గోదావరి జిల్లా తాళ్లపూడి మండల కేంద్రమైన తాళ్లపూడి గాంధీబొమ్మ వీధిలో మా ఇల్లు ఉంది. కరణంగారిల్లుగా ఊరిలో మా ఇంటికి గుర్తింపు ఉంది. అమ్మమ్మకి అమ్మ ఒకే ఒక్క కూతురవడం వల్ల అమ్మ దగ్గరే ఉండేది. ఆ విధంగా మా చిన్నప్పటి నుంచి అమ్మమ్మ సర్వస్వం అయింది. అమ్మమ్మే మాకు జీవన విలువలు నేర్పింది.

imageఅయిదుగురు మనవలు, ఇద్దరు మనవరాళ్లు.. మొత్తం ఏడుగురు పిల్లల పెంపకంలో అమ్మకి అమ్మమ్మ ఎంతో సాయం చేసింది. ఇంటికి వచ్చే బంధువుల తాకిడి కూడా ఎక్కువగా ఉండేది. ఎప్పుడు లేచోదో తెలియదు గాని ఉదయం ఆరు గంటలకల్లా వేడినీళ్లు సిద్ధంగా ఉంచేది. ఏడు గంటలకల్లా వేడి వేడి టిఫిన్ సిద్ధం చేసేది. పూజలు, నైవేద్యాలు కూడా అయిపోయేవి. పండగలప్పుడు తలంటు స్నానాల హడావిడి చెప్పడానికి మాటలు చాలవు.

అమ్మమ్మ మనసు అమృతం అని చెప్పాలి. ఎందుకంటే రకరకాల వంటకాలు ఎంతో రుచిగా చేసేది. విసుగు విరామం లేకుండా రోజూ పదిహేను మందికి వంటలు వండేది. అప్పుడప్పుడు వచ్చే రెవెన్యూ అధికారులకు మా ఇంటి నుంచే భోజనం ఏర్పాటు అయ్యేది. బొబ్బట్లు, చక్కెర పొంగలి, సాంబారు, పెరుగావడ వంటి వంటకాల రుచిని అందరూ పదే పదే మెచ్చుకునేవారు. అమ్మమ్మ మరణించి ముప్పై యేళ్లు దాటినా ఆవిడ వంటల రుచిని చుట్టాలు ఇప్పటికీ గుర్తు చేసుకుంటూ ఉంటారు.

మడి, ఆచార సాంప్రదాయాలకు అమ్మమ్మ ఎంత ప్రాధాన్యం ఇస్తుందో, అంతకంటే మిన్నగా మానవతా విలువలు పాటించేది. కాలంతో వచ్చిన మార్పులని స్వాగతించేది. మా జీవన విధానంలో మార్పులకి అభ్యంతరం చెప్పేది కాదు. అదే సమయంలో తన వ్యక్తిత్వాన్నీ, ఆత్మాభిమానాన్నీ నిలబెట్టుకునేది. గౌరవంగా బ్రతకడం నేర్పింది. తలదించుకునేలా జీవించకూడదనే సిద్ధాంతం అమ్మమ్మది. ఆ విధంగానే మమ్మల్ని తీర్చిదిద్దింది. వేసవి సెలవుల్లో అందరూ అమ్మమ్మ ఊరు వెళ్తుంటే మాకు ఎక్కడకి వెళ్లాలో తెలిసేది కాదు. అమ్మమ్మకు అయిదుగురు అన్నదమ్ములున్నారు. అమ్మమ్మ వాళ్లింటికి తీసుకెళ్లేది. చాలా పెళ్లిళ్లకి అమ్మమ్మ వెళ్లేది. వచ్చేటప్పుడు ఆటవస్తువులు, స్వీట్లు తెచ్చేది.

తాళ్లపూడిలో పురాతన మదన గోపాలస్వామి ఆలయం, శివాలయంకు, గోదావరి స్నానాలకు అమ్మమ్మ తీసుకువెళ్లేది. ఆ విధంగా భక్తిభావాన్ని పెంచింది. ఉన్నంతలో నలుగురికి సాయం చెయ్యడం, అన్నం పెట్టడం, మంచిగా మాట్లాడడం.. అన్నీ అమ్మమ్మ నుంచి మాకు సంక్రమించాయి. గొప్పలు చెప్పుకోవడం, బిగ్గరగా అరవడం, తన పెద్దరికాన్ని ప్రదర్శించడం వంటివి అమ్మమ్మ ఏనాడూ చెయ్యలేదు. అందుకే అమ్మమ్మ అందరికీ ఆదర్శమూర్తిగా నిలిచింది. అమ్మమ్మ ఇంటి పేరు అవసరాల అవడం కూడా ఒక విశేషం. ఎందుకంటే ఆవిడ అవసరం లేకుండా ఆ రోజుల్లో ఏ కార్యక్రమమూ జరిగేది కాదు.

బంధువుల గృహాల్లో జరిగే వేడుకలకి పది రోజుల ముందుగా అమ్మమ్మను తీసుకువెళ్లి పర్యవేక్షణా స్థానం ఇచ్చేవారు. అనుకోకుండా వంట మనుషులు రాని సందర్భాలు ఏర్పడేవి. అప్పటికప్పుడు ఏమి చెయ్యాలో తెలియని పరిస్థితుల్లో అమ్మమ్మ ఆత్మబంధువుగా మారేది. బంధువుల్లో కొంతమంది ఆడవారిని చైతన్యపరిచి తన నాయకత్వంలో వందమందికి వంట అద్భుతంగా చేసి కార్యక్రమం గట్టెక్కించేది.

శాంతంగా, నిర్మలంగా కనిపించే అమ్మమ్మ మితిమీరిన అల్లరి చేసి నిర్లక్ష్యంగా వ్యవహరిస్తే మాత్రం వీపు విమానం మోత ఎక్కించేది. ఆవిడ కొట్టింది అంటే కచ్చితంగా తప్పు చేసినట్లే లెక్క. మాకు పంచడానికి అమ్మమ్మ దగ్గర ఆస్తులు ఏమీ లేవు. కానీ అంతకంటే గొప్పవైన మంచి మార్గదర్శకత్వం, వ్యక్తిత్వం, శీలసంపద, ఆత్మాభిమానం, సహనం, శాంతం, భక్తితత్వం, ప్రేమాభిమానాలు వంటి సుగుణ సంపదను మాకు అందించింది.

అమ్మమ్మ పెద్దగా చదువుకోకపోయినా జీవితానుభవం ఎక్కువ గడించింది. చుట్టుపక్కలవారితో మర్యాదగా, మంచిగా ప్రవర్తించడం వంటి ఎన్నో సుగుణాలు అమ్మమ్మ ద్వారా అలవడ్డాయని చెప్పవచ్చు. అందుకే ఆవిడ మాకు గొప్ప మార్గదర్శి, ఆదర్శమూర్తి. అమ్మమ్మకు వేరే ఊరు లేకపోయినా ఆమే మా బాల్యంలో గురువుగా నిలిచి క్రమశిక్షణ నేర్పి మాకు సర్వస్వం అయింది. అందరికీ సేవలు చేసి, తాను మాత్రం ఎవరిచేతా, ఎలాంటి సేవలూ చేయించుకోకూడదని భావించేది. అమ్మమ్మ కోరికను భగవంతుడు తీర్చాడు. సునాయాసంగా ప్రాణాలు విడిచింది. మా మనసుల్లో శాశ్వతంగా నిలిచింది.

- పరస రాధాకృష్ణ
సెల్: 9490832190



అమ్మ అంటే ధైర్యం!

Updated By ManamSat, 07/21/2018 - 05:59

తొమ్మిది నెలలు నేను ఆమె జీవితాన్ని పంచుకున్నాను. తన తిండి, తన నీళ్లు.. ఆఖరుకి తన ప్రాణవాయువు! ఒక్కసారీ ఆమె ఫిర్యాదు చేయలేదు. నా సొంత కళ్లతో ఈ ప్రపంచాన్ని చూడాలనే సమయం వచ్చిందని ఒకరోజు నిర్ణయించుకున్నా. దాంతో నా కారణంగా ఆమెకు నొప్పి మొదలైంది. నేను ఈ భూమ్మీద పడ్డ క్షణం, ఆమె నన్ను తన రెండు చేతుల్లోకి తీసుకొని, దేవుడు తనకిచ్చిన గొప్ప కానుకగా భావించుకొని ఆనంద బాష్పాలు రాల్చింది. ఆమె మా అమ్మ!

imageఇప్పుడు అమ్మకు యాభయ్యేళ్లు. ఆమె నవ్వితే చూసి తీరాల్సిందే. కొత్తవాళ్లు ఎవరైనా ఆమెను చూస్తే, చాలా సాధారణమైన మనిషనుకుంటారు. చీరకట్టులో అంత సింపుల్‌గా కనిపిస్తుంది. కానీ ఆమె ఎంతటి అసాధారణ వ్యక్తో నాకు ఊహ తెలిసినప్పట్నుంచీ తెలుసు. వైజాగ్‌లోని ఒక బెస్ట్ స్కూల్‌లో మా అక్కకు అడ్మిషన్ దొరికింది. నాకు దొరకలేదు. స్వతహాగా నేను బిడియస్తురాల్ని. అంత బాగా ఇంగ్లిష్ మాట్లాడలేను. అందువల్ల అడ్మిషన్ల కోసం జరిపే ఇంటర్వ్యూల్లో తడబడేదాన్ని. మూడేళ్ల పాటు అమ్మ నా కోసం అదేపనిగా పోరాడింది. ఆమె కూడా ఇంగ్లిష్‌లో ఎక్స్‌పర్ట్ కాదు. అయినా రాత్రింబవళ్లు నాకు ఆ భాష నేర్పించేందుకు కష్టపడింది. అప్లికేషన్ ఫారాల కోసం క్యూలో నిల్చొనేది. నాకు అడ్మిషన్ దొరికిందో, లేదోనని ఆత్రంగా స్కూల్ నోటీస్ బోర్డులో పెట్టే లిస్టులో వెతికేది. అసంతృప్తి చెందకుండా, నమ్మకం కోల్పోకుండా, నా కోసం తపించింది, నెగ్గింది. ఎట్టకేలకు నాకూ అదే స్కూల్‌లో అడ్మిషన్ దొరికింది.

ఫ్యాన్సీ డ్రస్ కాంపిటిషన్లంటే ఎంత సరదానో! అమ్మ నా కోసం ఓ అందమైన బ్లాక్ స్కర్ట్ కొంది. ఒకసారి ఆ స్కర్ట్ ధరించి,image హీల్స్ వేసుకొని, ఎయిర్‌ప్లేన్ స్టిక్కర్ ఉన్న క్యాప్ పెట్టుకున్నా. ఆ డ్రస్‌ను అసలు విప్పబుద్ధి కాలేదు. ఆ డ్రస్‌లోనే అమ్మ నన్ను ఓ పార్కుకు తీసుకెళ్లింది.  అక్కడ లాన్‌లో కూర్చోపెట్టి, ‘‘ఈ సాయంత్రం నేను మీ ఎయిర్ హోస్టెస్‌ని. ప్లీజ్.. మీ సీట్ బెల్టుల్ని బిగించుకోండి. మీ ఫ్లయిట్‌ను ఆస్వాదిస్తారని ఆశిస్తాను.’’ అంటూ నా చేత దాదాపు యాభై సార్లు పలికించింది. నేను బాగా చెప్పినప్పుడు ఎంత ఉద్వేగానికి గురయిందో!  స్టేజి మీద అలాగే చెబితే, ప్రేక్షకులు మెచ్చుకుంటారని ఆమె ఆశ. మరుసటి రోజు కాంపిటిషన్. స్టేజి మీదకు వెళ్లాను. జనం మధ్యలో కూర్చున్న అమ్మను చూశాను. ‘‘ఈ సాయంత్రం నేను.. మీ సీట్.. బెల్టుని. మీ ఎయిర్.. హోస్టెస్‌ని.. బిగించుకోండి.. ఆస్వాదించండి’’ అని తత్తరపడుతూ చెప్పాను, వణుకుతున్న గొంతుతో. ఆ మరుక్షణం నేనేం చెప్పానో గ్రహించి, పరుగెత్తుకుంటూ స్టేజి వెనక్కి వెళ్లి ఏడ్వడం మొదలుపెట్టా. మా అమ్మను తలదించుకునేటట్లు చేశాననీ, ఆమె ఇంక నా వంక చూడదనీ, మునుపటిలా నన్ను ప్రేమించదనీ.. ఏమేమో ఊహించుకున్నా. 

అప్పుడే.. నేనేదో ఫస్ట్ ప్రైజ్ గెలుచుకున్నట్లుగా.. నన్నెవరో కావలించుకున్నారు. చూస్తే.. అమ్మ! 
imageనేను తన వంక చూడగానే నవ్వింది.. ఎంతో ప్రేమగా! నీళ్లు నిండిన నా కళ్లను తుడిచింది. ఆమె ఒక్క మాటా మాట్లాడకపోయినా, స్టేజి మీద నేను చేసిన పనిని పట్టించుకోకుండా ఆమె నన్నెంతగా ప్రేమిస్తున్నదో ఆ క్షణాల్లో నాకు బాగా అర్థమైంది. ‘అన్‌కండిషనల్’ అనే మాటను అర్థం చేసుకొనే వయసు కాదు నాది. అప్పుడు నాకు తెలిసిందల్లా.. స్టేజి మీద నేను మంచి ఎయిర్ హోస్టెస్‌ని కాలేకపోయినా, ఇంటికి నేను హ్యాపీగా రావచ్చనీ, ఆ రోజు నేను స్టేజి మీద ఏం చేశానో.. ఆ విషయం ఎవరికైనా నవ్వుతూ చెప్పొచ్చనీ.

మా అమ్మ చాలా ధైర్యవంతురాలు. ఈ విషయం ఈ మధ్యే కనిపెట్టాను. మెడికల్ ఎగ్జామినేషన్‌లో ఆమె రొమ్ములో గడ్డ ఉందనీ, అది కేన్సర్‌గా మారవచ్చనీ తెలిసిన క్షణాల్లో హాస్పిటల్‌లో నేనూ ఉన్నా. కారులో నాన్న ముందు సీట్లో కూర్చుంటే, అమ్మా, నేనూ వెనుక సీటులో కూర్చున్నాం. మేం ఆమె వంక భావరహితంగా చూస్తూ, ఆమె ఎప్పుడు బరస్ట్ అవుతుందా.. అని ఎదురుచూస్తున్నాం. మా తలల్లో అగ్ని పర్వతాలు బద్దలవుతుంటే, అమ్మ మాత్రం ఎలాంటి యాతనా లేకుండా, చాలా ప్రశాంతంగా కూర్చుంది.

మేం ఇంటికి చేరుకున్నాక, అప్పుడామె మమ్మల్ని వాటేసుకొని ఏడ్చేసింది. ఆమె దిగులు పడిందనే ఉద్దేశంతో ఆమెకేమీ కాదనీ, నయమై పోతుందనీ మేం ఓదార్చాం. ఆమె తలెత్తి, ‘‘కావచ్చు, నేను బాగానే ఉండొచ్చు. అది కాదు సమస్య. నా బాధంతా నా జుట్టు మొత్తం రాలిపోతుందనీ, అప్పుడు నాకు కేన్సర్ ఉందనే విషయం జనానికి తెలిసిపోతుందనీ. అప్పుడు నా కూతుళ్లని ఎవరు పెళ్లి చేసుకుంటారు?’’ అంది. ఆఖరుకి తన జీవితంలోని అత్యంత క్లిష్ట క్షణాల్లోనూ, ఆమె మా గురించే ఆలోచిస్తుంటుందనీ అప్పుడు తెలిసింది. ఆమె ఎంతటి అపురూపమైన మనిషో తెలిసిన క్షణాలవి! ఆమెది వంశపారంపర్యంగా వచ్చే జబ్బు కాదనీ, మెనోపాజ్, హార్మోన్ సంబంధితమైందనీ, మీ అమ్మాయిల గురించి వర్రీ అవ్వొద్దనీ డాక్టర్ చెప్పాకే ఆమె ఊపిరి పీల్చుకుంది. అప్పుడే ఆమె ముఖంలో మళ్లీ ప్రశాంతత తిరిగొచ్చింది.

ఎవరైనా పెద్ద సర్జరీ అయ్యాక, స్పృహలోకి వచ్చినప్పుడు చెప్పే మొదటి మాటేమిటి? మా అక్క వంక చూస్తూ అమ్మ imageఅంది, ‘‘మీకు మీ అత్త (మేనత్త) మంచి భోజనమే పెట్టి ఉంటుందనుకుంటున్నా’’ అంది. మా అత్తయ్య ఆ రాత్రి హాస్పిటల్‌లోనే ఉంది, మాకు తోడుగా.  అక్క ‘‘అత్తయ్య అన్నం తీసుకొచ్చింది’’ అని చెప్పగానే, ‘‘అరే.. అన్నం తింటే మీ అత్తకు ఎసిడిటీ వస్తుంది’’ అని, నిద్రలోకి జారిపోయింది. అప్పుడక్కడ మా చుట్టూ ఉన్న డాక్టర్లు సైతం నవ్వేశారు. మేమంతా ఒకరి ముఖాలు ఒకరం చూసుకొని, ఆ తర్వాత ప్రశాంతంగా నిద్రపోతున్న ఆ దేవతను చూసి, హాయిగా ఊపిరి పీల్చుకున్న నాటి అనుభవాన్ని మాటల్లో చెప్పలేను.

కెమోథెరపీ శరీరాన్ని దెబ్బతీస్తుంది. ఎందుకంటే అది చెడు కణాల్నే కాదు, ఆరోగ్యవంతమైన కణాల్ని కూడా చంపేస్తుంది. అయినప్పటికీ మా అమ్మ ఉల్లాసాన్ని అదేమీ చేయలేకపోయింది. కేవలం ఒక కెమో అయ్యాక, అందులో ఎక్స్‌పర్ట్ అయినట్లే నమ్ముతూ వచ్చిందమ్మ. రెండో కెమో కోసం వెళ్లినప్పుడు, అక్కడ చుట్టూ ఉన్న పేషెంట్లతో ఏం తినాలో, ఏం తినకూడదో చెబుతూ, వాకింగ్ చెయ్యాలనీ, మెడిటేషన్ చెయ్యాలనీ, ఆరోగ్యం సమకూరుతుందనే నమ్మకం పెట్టుకోవాలనీ సలహాలిస్తూ వచ్చింది. తనకూ నయమవుతుందని గట్టిగా నమ్మింది. వాళ్లకు జీవితం మీద ఆశను కల్పిస్తూ, ‘‘అరే.. కేన్సర్‌లో ఏముంది! ఇవాళ చాలా మందికి మామూలుగా వచ్చేస్తోంది. మీరేమీ భయపడొద్దు. పాజిటివ్‌గా ఉండండి. అది మిమ్మల్నేమీ చెయ్యలేదు’’ అని చెబుతూ వచ్చింది.

మొదటి కెమో వల్ల ఏర్పడిన సైడ్ ఎఫెక్టులు ఓ వారం రోజుల దాకా ఉన్నాయి. నాలుగో రోజు కుటుంబమంతా కలిసి వేడుకలాగా చేసుకున్నాం. అమ్మ చాకొలేట్ కలర్ చీర కట్టుకొని మెరిసిపోయింది. ఐదో రోజు, ఇంట్లోని ముగ్గురు ఆడవాళ్లం - అమ్మ, అక్క, నేను - కలిసి సినిమాకి వెళ్లాం. అమ్మ గర్వంగా విగ్గు పెట్టుకొని వచ్చింది. పెట్టుకొనే ముందు దాన్ని నీట్‌గా దువ్వింది. క్లిప్పులు పెట్టింది. బయటకు హుందాగా నడిచి వస్తుంటే, ప్రపంచమే ఆమెకు స్వాగతం పలుకుతున్నట్లు తోచింది. గాలి కాస్త విసురుగా వీస్తే, విగ్గు చెదిరిపోకుండా జాగ్రత్తపడుతూ వచ్చిందమ్మ. సినిమాని మాకంటే ఎక్కువగా ఆస్వాదించింది.

అమ్మకు ఇలా ఉందని తెలిసి బంధువులు ఒక్కరొక్కరుగా వచ్చి, పలకరించి, సానుభూతి వ్యక్తం చేస్తుంటే మాకు చాలా కోపం వచ్చేసేది. చిత్రంగా అమ్మ ‘‘ఇప్పుడు నాకేమైందని బాధపడ్తున్నారు. ఇది నన్నేమీ చేయలేదు. నేనేం బాధపడ్డం లేదు. ఏం పర్వాలేదు’’ అంటే, ఆశ్చర్యపోవడం వాళ్ల వంతయ్యేది. జీవితాన్ని ఎలా జీవించాలో అక్కా, నేనూ నేర్చుకుంది అమ్మ దగ్గరనే. ముగ్గురం కలిసి జీవితాన్ని ఎంతగా ఆస్వాదించామో! మా కుటుంబానికి నావికురాలైన అమ్మ.. క్లిష్ట సమయాల్లోనూ గుండె నిబ్బరాన్ని కోల్పోలేదు. ఐ లవ్ యూ సో మచ్ అమ్మా!!
- కె. ఉషాకిరణ్



రాహుకాల దీపం అంటే ఏమిటి?

Updated By ManamMon, 07/09/2018 - 23:08
  • దీనిని ఇంట్లో వెలిగించవచ్చా?

imageరాహుకాలం నిడివి రోజుమొత్తంలో తొంబై నిమిషాలు ఉంటుంది.  ఆ సమయంలో రాహుప్రీతి కోసం నిమ్మకాయను మధ్యకు తరిగి, రసం తీసివేయాలి. ఖాళీ అయిన నిమ్మకాయ డిప్పలో ఆవునేతితో లేదా నువ్వుల నూనెతో దీపాన్ని వెలిగించాలి. నిజానికి నవగ్రహాలలో అందరికీ ఈ దీపాలు ఇష్టమైనవే. ఎవరి ముందు దీపారాధన చేసినా అన్నీ శివప్రీతి కలిగిస్తాయి. ఈ నిమ్మకాయ దీపాలను కార్తిక, మార్గశిర మాసాల్లో వెలిగించడం మంచిది. అందులోనూ సోమవారం నాటి ఉదయం 7.30 నుంచి 9.00 గంటల మధ్య కాలంలో చేయడం వల్ల సమస్త దోషాలూ నశిస్తాయి.

 శుభసమయం లేనప్పుడు ఏదైనా పని ప్రారంభించవలసి వచ్చినా, ప్రయాణం చేయవలసి వచ్చినా నిమ్మకాయలో రాహుకాల దీపం వెలిగించడం వల్ల తలపెట్టిన విఘ్నాలు రావని, విజయం పొందుతారని రుద్రయామళ తంత్రం చెబుతోంది. అయితే తెలుగు సంప్రదాయంలో రాహుకాలానికి పట్టింపులేదు.

- డా. అన్నదానం చిదంబర శాస్త్రి, ఆధ్యాత్మిక వేత్త



బాల్యం బలవుతోంది!

Updated By ManamThu, 06/14/2018 - 20:10

స్కూలు.. పిల్లల భవిష్యత్తుకు బంగారు బాట వేసే కలల ప్రపంచం! స్కూలు.. ఆడుతూ పాడుతూ, తుళ్లుతూ ఉన్నన్ని రోజులూ పిల్లలకు ఎన్నో మధుర జ్ఞాపకాల్ని అందించే అపురూప ప్రదేశం! స్కూలు.. నిన్నూ, నన్నూ, ఎందరినో తీర్చిదిద్దిన గొప్ప స్థలం!! ఎందరెందరో మేధావులు, శాస్త్రవేత్తలు, కవులు, రచయితలు, విద్యావేత్తలు, సామాజిక శాస్త్రవేత్తలు చదువును గురించి తమ అంతరంగాన్ని ఆవిష్కరించారు.

Children school, Childhood age, children future, Makutamచదువంటే నేర్చుకోవడం. చదువంటే తెలుసుకొని ఆచరించడం. మనలోని జ్ఞానాన్ని వికసింపజేసుకోవడం. మన భావాలకు, ఆలోచనలకు రెక్కలు తొడగడం. తమలోని ఆలోచనలకు, అభిరుచులకు మెరుగు పెట్టుకోవడం. మనుషుల్లోని మృగత్వాన్ని తొలగించుకొని, ఋషిత్వాన్ని పెంపొందించుకోవడం. ప్రేమాభిమానాల్ని పంచుకోవడం, పెంచుకోవడం. మనుషుల్నీ, ప్రకృతినీ, సమస్త జంతుజాలాన్నీ ప్రేమతో అక్కున చేర్చుకోవడం. జీవన తత్వాన్ని అర్థం చేసుకోవడం! మనుషులకు కలిగే కష్టదశ ఏదని కళ్లులేని హెలెన్ కెల్లర్‌ను అడిగినప్పుడు, ‘‘కళ్లున్నా చూడలేకపోవడం’’ అని చెప్పారు. ఆమెకు కళ్లు లేకపోయినా ఎన్నో గ్రంథాలు రాశారు. ప్రపంచమంతా తిరిగారు. ప్రత్యేక అవసరాలు కలిగిన పిల్లల కోసం ఎంతో కృషి చేశారు. ‘‘ఐ యామ్ ఓన్లీ వన్ బట్ స్టిల్ ఐ యామ్ వన్. ఐ కాన్ట్ డు ఎవిరిథింగ్. బట్ స్టిల్ ఐ కెన్ డు సమ్‌థింగ్.

"On the whole that physical, emotional and ethical integration of an individual into a complete man is fundamental aim of education."
    l UNESCO

ఐ విల్ నాట్ రెఫ్యూజ్ టు డు సమ్‌థింగ్ ఐ కెన్ డు’’ అని ఆమె చెప్పారు. సృజనాత్మకంగా సాగాల్సిన విద్య ఇవాళ ప్రైవేటు పాఠశాలల స్థాయి దాటిపోయి, ప్రైవేట్ లిమిటెడ్ కంపెనీలుగా మూడు పువ్వులు ఆరు కాయలుగా వర్థిల్లుతోంది. వస్తువుల్ని తయారుచేసే పారిశ్రామికవేత్త సైతం మనుషుల్ని దృష్టిలో పెట్టుకొనే తయారుచేస్తాడు. కానీ ఇవాళ్టి విద్యా విధానంలో మానవ కోణం కానీ, మనిషి విలువలు కానీ, సామాజిక స్పృహ కానీ, నీతి నియమాలు కానీ లేనే లేవు. వ్యాపారం.. వ్యాపారం. లాభం, నష్టం. ఇదే ఇవాళ్టి విద్యార్థులకు శాపంగా పరిణమించిన విష సంస్కృతి. ఈ వ్యవస్థలో పిల్లలు మొండిగా తయారవుతారు. బడికి వెళ్లడానికి మొరాయిస్తారు.

అక్కడ వాళ్లకు ఇష్టమైంది లేకపోగా కష్టం కలిగించే ఎన్నో విధానాలుంటాయి. ముఖ్యంగా ఆంగ్ల మాధ్యమం దుర్బేధ్యమైన కోట గోడ. ఏ వయసు వాళ్లనైనా కథలు కదిలిస్తాయి. మహాత్మా గాంధీపై తల్లి చెప్పిన కథల ప్రభావం, టాల్‌స్టాయ్ కథల ప్రభావం ఎంతో ఉంది. అంబేద్కర్‌పై ఆయన ఉపాధ్యాయుడు చెప్పిన కథల ప్రభావం ఉంది. మోక్షగుండం విశ్వేశ్వరయ్య, లాల్ బహదూర్ శాస్త్రి, సుబ్రమణ్య భారతి, రవీంద్రనాథ్ ఠాగూర్ వంటి గొప్పవాళ్లపై వాళ్ల ఉపాధ్యాయులు చెప్పిన కథల ప్రభావం ఎంతో ఉంది. కథల ద్వారా ఆలోచన, ఊహ, తర్కం, జ్ఞానం, అన్వేషణ వంటి అనేక శక్తియుక్తులు పిల్లల్లో పెరుగుతాయి.

నానాటికీ తీసికట్టు
Children school, Childhood age, children future, Makutamఇవాళ జరుగుతున్నదేమిటి? పుస్తకమంటే పాఠ్య పుస్తకమే. అదైనా పూర్తిగా చదివి అర్థం చేసుకుంటే మంచిదే. వాళ్లకా అవకాశం ఎక్కడ ఉంది? పాఠ్య పుస్తకం స్థానాన్ని గైడ్స్, మెటీరియల్స్ ఆక్రమించేశాయి. ఇంగ్లీష్ మీడియం పిల్లలకైతే ప్రశ్న, జవాబు మాత్రమే చదువు. ప్రశ్న కూడా తెలియకుండా జవాబే వాళ్ల మెదళ్ల నిండా కుక్కేస్తున్నారు. ఇంక పుస్తకాలకు చోటెక్కడ? గ్రంథాలయాలకు తావెక్కడ? అవగాహన కలిగిన చదువులకు చోటెక్కడ? ప్రభుత్వ పాఠశాలల పనితీరు నానాటికీ దిగజారిపోతున్నది. ప్రాథమిక, మాధ్యమిక విద్య.. ప్రేమతో, దయతో, అభిమానంతో సాగాల్సిన స్థాయి. అయితే బడుల్లో ఎన్నో సౌకర్యాలు కల్పిస్తున్నప్పటికీ, డిజిటల్ తరగతి గదులు ఏర్పాటు చేస్తున్నప్పటికీ.. ఉపాధ్యాయుల్లో నిబద్ధత కొరవడడంతో ఎక్కడలేని అలసత్వం చోటు చేసుకుంటోంది.

సంవత్సరంలో ఎప్పుడు పిల్లలొచ్చినా బడిలో చేర్చుకోవాల్సిన ఉపాధ్యాయులు టీసీ లేదనీ, మధ్యలో వచ్చారనీ, ఆధార్ కార్డ్ లేదనీ.. రకరకాల కారణాలతో పిల్లలు బడిలో కాకుండా బడి బయట ఉండటానికి కారణమవుతున్నారు. ‘‘విద్యను నిర్బంధంగా బోధించాల్సిన అవసరం లేదు. అది పెరుగుదలతో ఒక భాగం మాత్రమే. దానికి సమాజానికి ప్రయోజనకరంగా తీర్చిదిద్దేవారే గురువులు’’ అంటారు జర్మన్ విద్యావేత్త ప్రోబెల్. ఒక మొక్కలో కొమ్మలు, రెమ్మలు, ఆకులు, పువ్వులు ఎంత సహజంగా పెరుగుతాయో.. పిల్లలు కూడా తమ ఆలోచనలు, భావనలు యథేచ్ఛగా ప్రకటిస్తూ పెరగాలి. బడి ఒక పూలవనంలా ఉండాలని ఆయనంటారు.

ప్రేమాభిమానాలతో చెప్పాలి
Children school, Childhood age, children future, MakutamThe average teacher tells
The good teacher explains
The superior teacher demonstrates
The great teacher inspires

- విలియం ఆర్థర్ వార్డ్
బడికి వచ్చిన పిల్లల్లో సామాజిక, ఆర్థిక, కుటుంబ కారణాల రీత్యా ఎంతో భిన్నత్వం ఉంటుంది. అందర్నీ ఒకే గాటన కట్టేసి పాఠం చెప్పడం వల్ల సగానికి సగం మంది పిల్లలు తమకు చదువు రాదనుకొని డ్రాపవుట్లవుతున్నారు. ప్రతి పిల్లవాడిలోనూ అద్భుతమైన శక్తులుంటాయి. వాటిని గుర్తించి ప్రోత్సహిస్తే అద్భుతాలు సృష్టిస్తాడు. ప్రాథమిక పాఠశాల స్థాయిలో ఐదు సంవత్సరాల పాటు పిల్లలు ఒకే బడిలో ఉంటారు. అలాంటప్పుడు వాళ్లకు చదవడం, రాయడం, సొంతంగా ఆలోచించడం నేర్పడం పెద్ద కష్టం కాదు. అలా నేర్పి హైస్కూల్‌కు పంపితే వాళ్లు కచ్చితంగా చదువులో ముందుకెళతారు. అయితే ఇవాళ జరుగుతున్న వాస్తవమేమంటే ప్రాథమిక పాఠశాలలో ఎక్కువ మంది చదువు రాకుండానే హైస్కూల్‌కు వెళ్తున్నారు. అక్కడా వాళ్లను పట్టించుకోకపోయినా, ఎలాగో పదో తరగతి పాసై బయటకు వస్తున్నారు. ఆ తర్వాత ఇటు పని చెయ్యడం రాక, అటు చదువూ రాక.. రెంటికీ చెడ్డ రేవడిలా తయారవుతున్నారు.

ఇంకాస్త ముందుకు వెళ్లిన ఉపాధ్యాయులు వాళ్ల పిల్లలు చదువుకొనే ప్రైవేటు పాఠశాలల్లో అనుసరించే ప్రశ్న-జవాబు పద్ధతిని అనుసరిస్తున్నారు. ఎక్కువ భాగం పాఠశాలల్లో గైళ్లు చూసి రాసే పద్ధతిలో హోమ్‌వర్క్ నడుస్తుంది. ప్రతి రోజూ ఏడు సబ్జెక్టులు హోమ్‌వర్క్ రాయడం కష్టం కావడంతో కొంతమంది పిల్లలు హోమ్‌వర్క్ వల్లనే బడి మానుకుంటున్నారు. అంటే చదవడం రానివాళ్లు కూడా ఈ చూసిరాత రాయక తప్పనిసరి కావడంతో చదువు మధ్యలో మానేస్తున్నారు. అంటే.. ఉపాధ్యాయులు కొట్టడం వల్ల కొంతమంది, చూసిరాతల వల్ల కొంతమంది బడి మానేస్తున్నారు. ‘‘చదువు చెప్పాలంటే దండించాల్సిన పనిలేదు. పిల్లల్ని ప్రేమాభిమానాలతో మచ్చిక చేసుకొని బోధించాలి. ఒక తల్లి తన బిడ్డల్ని ఎలా లాలించి, గారాబం చేసి పెంచుతోందో అలాగే టీచరు కూడా పిల్లల్ని చూడాలి’’ అంటారు ఆధునిక విద్యా పితామహుడిగా కీర్తిగాంచిన జోహాన్ అమోస్ కొమినియస్.

విలువల్లేని చదువు
ఒక దేశ విద్యా విధానం ఆ దేశపు సామాజిక, రాజకీయ, సాంస్కృతిక కార్యక్రమాల్ని నిర్దేశిస్తుందనీ, అందుకే దేశ భవిష్యత్తు తరగతి గదిలోనే నిర్మితమవుతుందనీ అంటారు కొఠారీ. బడిలో నేర్చుకున్న పాఠాలే భవిష్యత్తును నిర్ణయించవనీ, బడి బయట నేర్చుకున్న విషయాలే వారి బాటను నిర్దేశిస్తాయంటారు సోక్రటీస్. ఎంతోమంది మేధావుల్ని, దేశభక్తుల్ని, రచయితల్ని, గొప్ప గొప్ప నాయకుల్ని కని పెంచి పెద్దజేసిన భూమి మనది. ఈ భూమి నాది, ఈ భాష నాది, ఈ నీరు నాది, సంస్కృతి నాదని ప్రాణానికి ప్రాణంగా కళ్లకద్దుకుంటూ ఎందరో మహానుభావులు సాగిపోయిన పుణ్యభూమి ఇది. మానవత్వంతో, ప్రేమతత్వంతో ఆప్యాయతా అనురాగాలు కలబోసుకొని ఒకరికొకరి మధ్య మానవ సంబంధాలతో మనుషులు నడయాడిన నేల ఇది. అలాంటి ఈ భూమ్మీద ఎలాంటి విలువలకూ చోటులేని విద్యతో పిల్లలు యువతగా మారి సమాజంలోకి అడుగు పెడుతున్నారు.

అలాంటి వాళ్ల నుంచి మనం ఆశిస్తున్నదేమిటి? కళ్లతో చూస్తున్నదేమిటి? మనిషి ఎన్నో రకాలుగా అభివృద్ధి చెందడానికి అవకాశమున్న రోజులివి. అలాగే అధఃపాతాళానికి తీసుకు వెళ్లడానికి అంతకంటే మరిన్ని ఆకర్షణలూ ఉన్న కాలం ఇదే. అందుబాటులో ఉన్న ఆధునిక సాంకేతిక పరిజ్ఞానం పిల్లల్ని పెడదోవ పట్టిస్తోంది. ఇలాంటి సందిగ్ధ సందర్భంలో ఉపాధ్యాయుల బాధ్యత, విద్యారంగం బాధ్యత మరింత పెరిగింది. తల్లిదండ్రులు తమ పిల్లల్ని స్కూల్లో, కాలేజీలో చేర్పించామని చేతులు దులుపుకుంటున్నారు. కానీ ఇవాళ పిల్లలపై ఒత్తిడి మరింత పెరిగింది. మంచి స్కూలు, మంచి కాలేజీ, సెల్‌ఫోన్, మోటార్ బైక్, లాప్‌టాప్.. పిల్లల పాలిట మృత్యు కుహరాలుగా మారుతున్నాయి. వీటి విషయంలో అందరూ జాగ్రత్త వహించాల్సిన అవసరం ఉంది.

విష వలయం
పిల్లల్ని ర్యాంకుల, మార్కుల కర్మాగారాలుగా చూడడం వల్ల వాళ్లలో మానసిక ఒత్తిడి పెరిగిపోయి ఆత్మహత్యలకు పూనుకుంటున్నారు. విద్యలో సరైన దృక్పథం లేకపోవడం వల్ల పిల్లల్లో సహజంగా అభివృద్ధి చెందాల్సిన వాస్తవ దృక్పథం, ప్రయోగశీలత, సమస్యా పరిష్కార ఆలోచనా విధానం పెరగకపోవడంతో అర్ధంతరంగా ఎంతోమంది పిల్లలు తనువు చాలిస్తున్నారు. చదువనే మాట వినగానే పిల్లలతో పాటు తల్లిదండ్రులూ భయపడిపోతున్నారు. ఓ వైపు తమ పిల్లలు పోటీలో నెగ్గాలని కోరుకుంటున్న పెద్దలు.. స్కూళ్లల్లో, కాలేజీల్లో వరుసగా జరుగుతున్న ఘటనలు చూసి బెంబేలెత్తుతున్నారు. చదువనేది వ్యాపారమయ్యాక, సమాజం కెరీరిజాన్ని తలకెత్తుకున్నాక పిల్లలపై పడుతున్న ఒత్తిడి అంతా ఇంతా కాదు. రోజు రోజుకూ పోటీ వాతావరణాన్ని ఉద్దేశపూర్వకంగా పెంచేస్తూ తమ స్కూలు లేదా కాలేజీలో చదువుకున్న విద్యార్థులు మిగతా వాటికంటే ఎక్కువ ర్యాంకులు, ఎక్కువ మార్కులు సంపాదించుకున్నారని ఆయా యాజమాన్యాలు భారీగా ప్రకటనలు ఇస్తుండటం ఒత్తిడిని మరింతగా పెంచుతోంది. పరిస్థితులు ఏ స్థాయికి దిగజారాయంటే.. ఒక స్కూలులో ప్రతిభావంతులైన విద్యార్థులుంటే వాళ్లకు ఉచితంగా చదువు చెబుతామనీ, ఐఐటీ కోచింగ్ ఇప్పిస్తామనీ చెప్పి వాళ్లను తమ స్కూలుకు వచ్చేలా యాజమాన్యాలు చేసేంతగా! ఇలాంటి అనైతిక కార్యకలాపాల వల్ల కార్పొరేట్ స్కూళ్లు, కాలేజీలంటేనే ఏవగింపు కలుగుతోంది. వీటి చర్యల్ని అడ్డుకునే నాథుడు లేకపోవడమే విషాదం.

తమ పిల్లలకు ఐఐటీ సీటు వచ్చే అవకాశం లేదని తెలిసినా, మిగతా వాళ్లకంటే తగ్గకుండా ఉండాలనే ఆపేక్షతో తల్లిదండ్రులు ఐఐటీ కోచింగ్ ఇచ్చే కాలేజీల్లోనే బలవంతంగా పిల్లల్ని చేరుస్తున్నారు. తద్వారా వాళ్లపై ఒత్తిడి పెంచుతూ, తాము కూడా ఒత్తిడికి లోనవుతున్నారు. దీంతో ఇదొక విష వలయంలా మారిపోయింది. మరోవైపు తమ సామర్థ్యానికి మించి కష్టపడాల్సి రావడం పిల్లల్ని వేధిస్తోంది. ఫలితంగా కొంతమంది ఆత్మహత్యల్ని ఆశ్రయిస్తూ భవిష్యత్తనేదే లేకుండా చేసుకుంటున్నారు. ఐఐటీల్లో లేదంటే మెడికల్ కాలేజీల్లో సీటు రాకపోతే.. తక్కువతనంగా భావిస్తుండటమే అన్ని అనర్థాలకూ మూలం.

మార్కులు-వివక్ష
ప్రతి ఒక్కరిలోనూ అనంతమైన శక్తి ఉంటుంది. అది తెలుసుకుని, ఆ శక్తిని వెలికితీసే క్రమంలో ఎంతో శ్రమపడాల్సి వస్తుంది. కొండల్ని పిండిచేసే శక్తి యువతలో ఉందనీ, దాన్ని ఉపయోగించుకుంటే గొప్పవాళ్లు కావడం ఏమంత కష్టం కాదనీ అంటారు వివేకానందుడు. పిల్లలకు గొప్పవాళ్లు కావడానికి అవసరమైన వాతావరణం కల్పించడమే మనం చెయ్యాల్సింది. ఇవాళ పిల్లలు ర్యాంకుల రోళ్లల్లో పడి రోదిస్తున్నారు. మార్కుల చట్రంలో పడి ముక్కలు చెక్కలవుతున్నారు. పిల్లలు పిచ్చివాళ్లవుతున్నారు. సమాజం నుంచి దూరమైపోయి దూరతీరాలకు సాగిపోతున్నారు. ప్రేమను పంచే ప్రపంచం తెలియకుండా పోతున్నారు. మనుషుల మధ్య సంబంధాలకు మరీ మరీ దూరంగా జరిగిపోతున్నారు. ఆనందానికి అర్థమే లేకుండా పోయింది. సంస్కృతి నీటి మీద రాతైపోయింది. భాష బతకలేక చావలేక కొట్టుకులాడుతోంది. మనిషి మట్టికొట్టుకుపోతున్నాడు. సంబంధాలు సర్వనాశనమవుతున్నాయి. విద్య వికాసం కోసం కాకుండా వినాశనానికి దారి తీస్తోంది. చదువులే పిల్లల్ని పనికిరాని వాళ్లుగా తయారు చేస్తున్నాయి. అకడమిక్ చదువులనేవి పిల్లలను విజ్ఞానవంతులుగా తీర్చిదిద్దాల్సింది పోయి, వాళ్లలో ఆత్మన్యూనతా భావాన్నీ, అనారోగ్యకరమైన పోటీ వాతావరణాన్నీ రగిలిస్తున్నాయి. పాఠాల్ని అర్థం చేసుకొనేలా చెప్పాల్సిన టీచర్లు, లెక్చరర్లు.. బలవంతంగా వాటిని రుద్దుతుండటం వల్ల విద్యార్థులు చదువును ఆస్వాదించలేక పోతున్నారు.

క్లాసులు జరిగే సమయమంతా టార్చర్‌గా ఉంటోందని వాళ్లు భావిస్తున్నారు. మార్కుల ఆధారంగా విద్యార్థుల్ని విభజిస్తుండటంతో, ఈ వివక్ష కారణంగా ఎక్కువ మంది ఆత్మన్యూనతా భావానికి లోనవుతున్నారు. విద్యనేర్చి విజ్ఞానవంతులు కావాల్సిన వాళ్లు ఒత్తిడిని భరించలేక ఇళ్ల నుంచీ, హాస్టళ్ల నుంచీ పారిపోతున్నారు. కార్పొరేట్ స్కూళ్లు, కాలేజీలు ఎంత అమానవీయంగా తయారవుతున్నా వ్యవస్థ చేష్టలుడిగి చూస్తోంది. ఇప్పటి పిల్లల్లో సామర్థ్యం, తెలివితేటలు ఎక్కువగానే ఉంటున్నాయి. అయినప్పటికీ వాళ్లు చాలా త్వరగా న్యూనతలోకి జారిపోతున్నారు. వాళ్లలోని వ్యాకులతను తొలగించేందుకు ఆరోగ్యకరమైన మార్గాన్ని మనం అనుసరించాలి. అందుకే మొదట పిల్లలతో ప్రవర్తించే తీరును తల్లిదండ్రులు మార్చుకోవాలి. 
- సెల్: 9949535695

‘‘పాపం పుణ్యం ప్రపంచ మార్గం
కష్టం సౌఖ్యం శ్లేషార్థాలూ
ఏమీ ఎరుగని పూవుల్లారా
అయిదారేడుల పాపల్లారా
మెరుపు మెరిస్తే వాన కురిస్తే
ఆకసమున హరివిల్లు విరిస్తే
అవి మీకే అని ఆనందించే కూనల్లారా
మీదే మీదే సమస్త విశ్వం
మీరే లోకపు భాగ్య విధాతలు’’
- శ్రీశ్రీ

‘‘విద్యార్థులకు శారీరక, మానసిక శిక్షణ గరపడం కంటే వారికి ఆత్మ శిక్షణ గరపడం కష్టమనిపించింది. ఆత్మ శిక్షణకు మత గ్రంథాల సాయం నేను పొందలేదు. విద్యాభ్యాసంలో ఆత్మ శిక్షణ ఒక భాగమని టాల్‌స్టాయ్ ఆశ్రమంలో మా పిల్లలకు శిక్షణ జరిగే సమయంలో తెలుసుకున్నాను. శరీర సంబంధమైన శిక్షణ ఇవ్వాలంటే వ్యాయామం ద్వారా ఇవ్వాలి. బుద్ధికి పదును పెట్టాలంటే బుద్ధి చేత వ్యాయామం చేయించాలి. అలాగే ఆత్మ జ్ఞానం కలగాలంటే ఆత్మకు వ్యాయామం అవసరం.’’
- మహాత్మా గాంధీ

‘‘పాఠశాల అంటే కేవలం ఒక భౌతిక ప్రదేశం కాదు. అది పిల్లల ఆకాంక్షలకూ, అభివృద్ధికీ సంగమం. వారికిష్టమైన ప్రతి ప్రాణితో, ప్రతి వస్తువుతో, ప్రతి వాస్తవిక అంశంతో సాన్నిహిత్యం నెరపుకొనగల ఒక బహిరంగ ప్రపంచం. పాఠశాలక్కావలసింది బోధకులూ, మహోపాధ్యాయులూ కాదు. కోరినప్పుడు స్నేహ హస్తం అందించగల మంచి మిత్రులు.’’
- అరవిందుడు

‘‘మన పిల్లలకు జ్ఞానాన్ని అందించే సాధనమే బడి అనుకోవడం తప్పు. పాఠశాల అంతకంటే గొప్పది. స్వయం వ్యక్తిత్వం, స్వంత ఆశయాలు లేని మూసపోసిన వ్యక్తుల వల్ల సమాజం ముందుకు పోదు. పాఠశాల స్వంతంగా ఆలోచించగల, వ్యవహరించగల వ్యక్తుల్ని తయారుచెయ్యాలి. మంచి మాటలు చెప్పడం వల్లా, వినడం వల్లా కాదు వ్యక్తిత్వాలు రూపుదిద్దుకునేది. చేసే శ్రమ వల్లా, పని వల్లా మాత్రమే వ్యక్తిత్వాలు రూపొందుతాయి.’’
- ఆల్బర్ట్ ఐన్‌స్టీన్



నన్ను చావనివ్వండి

Updated By ManamTue, 03/27/2018 - 01:54

మా ఊళ్లో సూర్యనారాయణ రాజుగారంటే తెలియని వాళ్లు లేరు. ఆజానుబాహుడు అంటే ఏంటో మాకు తెలిసింది ఆయన్ని చూసిన తర్వాతే. ఆరడుగులకు పైన మూడు నాలుగు అంగుళాల పొడవుంటారు. అప్పట్లో ఆయన ఎర్రటి ఎన్‌ఫీల్డ్ బండి మీద వెళ్తుంటే.. ఆ బండి ఆయన ముందు ఎలక పిల్లలా కనిపించేది. వాళ్లబ్బాయి శ్రీనివాసరాజు మా క్లాస్‌మేట్.

imageఅలాంటి రాజుగారు వెంటిలేటర్ మీద ఉన్నట్లు మా ఇద్దరి కామన్ ఫ్రెండ్ మోహన్ చెప్పడంతో శ్రీనుని పలకరిద్దామని ఊరు వెళ్లా. నరసాపురంలో అది పెద్ద ఆస్పత్రే. వైద్యులు బాగా నిపుణులు. నాకు తెలిసిన కొద్దిపాటి వైద్య పరిభాష ఉపయోగించి వాళ్లని సమస్య ఏంటని అడిగా. ‘పల్మనరీ ఎడిమా’ అని చెప్పారు. నయం కావడానికి ఎన్నాళ్లు పట్టొచ్చని అడిగితే.. ఏమీ చెప్పలేమన్నారు. రాజుగారు కాల్చిన సిగరెట్లు ఆయన ఊపిరితిత్తులను పూర్తిగా నాశనం చేశాయట. ‘మిగిలిన ఆర్గాన్లు కూడా సపోర్ట్ చేయాలి కదా, అప్పటివరకు వెంటిలేటర్ మీదే’ అని డాక్టర్లు చెప్పారు. బయటికొచ్చి శ్రీనుని కదిలిస్తే వాడు పూర్తి నిర్వేదంలో ఉన్నాడు. ‘‘ఇప్పటికే 15 రోజులైందిరా.. బెడ్ సోర్ కూడా వచ్చేలా ఉంది. నాన్నని ఇలా చూడటం కంటే ఆ డాక్టర్లకే చెప్పి ఏదైనా మందుంటే ఇచ్చి..’’ ఆ తర్వాత వాడి గొంతు పెగల్లేదు. 

మీరైనా చెప్పండి..
మాకు బాగా తెలిసిన ఒక లెక్చరర్ ఉండేవారు. కొడుకు పెళ్లికి కొద్ది రోజుల ముందు ఆయనకు కడుపులో బాగా నొప్పి వచ్చింది. డాక్టర్ దగ్గరకు వెళ్తే ఏం చెబుతారోనన్న అనుమానం.. కొత్త కోడలి గురించి ఎవరైనా ఏమైనా అనుకుంటారేమోనని మరోవైపు ఆలోచన రావడంతో అసలు డాక్టర్ దగ్గరకే వెళ్లలేదు. కొడుకు పెళ్లి అయిన రెండు నెలలకే ఆయనకు కేన్సర్ బయటపడింది. ఏడాది తిరిగేలోపే అది బాగా ముదిరిపోయింది. ఎంత ట్రీట్‌మెంట్ చేసినా ప్రయోజనం లేదు. చివరి రోజుల్లో ఆయన నరకయాతనimage అనుభవించారు. విపరీతమైన నొప్పి, ఒళ్లంతా మంటలు.. దానికి ఏ మందులు వాడినా ప్రయోజనం లేకపోవడం.. అలాంటి సమయంలో ఆయనను పలకరించడానికి వెళ్లాను. ఒకసారి నాతో ఒంటరిగా మాట్లాడాలని చెప్పి ఆస్పత్రిలో అందరినీ బయటకు పంపేశారు. ‘‘సార్.. మీరైనా డాక్టర్లకి చెప్పండి.. నేనీ నరకం భరించలేకపోతున్నాను. ఏదైనా ఇంజెక్షన్ ఇస్తే హాయిగా వెళ్లిపోతాను. ఇక్కడి నుంచి నేను సజీవంగా ఇంటికి వెళ్లనని నాకూ తెలుసు, వాళ్లకూ తెలుసు. అదేదో నేను ఇంత నరకం అనుభవించకుండా ముందే ఇస్తే నాకూ ప్రశాంతంగా ఉంటుంది.. నాకు చేయలేక ఇబ్బంది పడే వాళ్లకూ కాస్త రిలీఫ్ దొరుకుతుంది.. ప్లీజ్.. డాక్టర్లని ఏదోలా ఒప్పించండి’’ అని చేతులు పట్టుకుని చిన్న పిల్లాడిలా ఏడ్చేశారు. నాకూ కళ్లమ్మట ధారలా నీళ్లు కారిపోయాయి గానీ ఏమీ చేయలేని నిస్సహాయ స్థితిలో అక్కడి నుంచి వచ్చేశాను. డాక్టర్లు ఏమీ చేయాల్సిన అవసరం లేకుండానే మూడో రోజున ఆయన ప్రాణాలు వదిలేశారు. ఇలాంటి సందర్భాలలోనే సరిగ్గా కారుణ్య మరణం అన్న విషయం గుర్తుకొస్తుంది. కానీ మన దేశంలో ఉన్న చట్టాల కారణంగా అది సాధ్యం కావడం లేదు. ఇలాంటి పరిస్థితుల్లో చాలామంది ఉంటారు. వాళ్లంతా కూడా కారుణ్య మరణం కోసం ఎదురు చూసేవారే.

కారుణ్య మరణం గురించి అప్పటివరకు పేపర్లలో చదవడమే తప్ప, నిజంగా అలా ఎవరైనా కోరుకుంటారని మొదటిసారి తెలిసింది నాకు రాజుగారిని చూసిన తర్వాతే. ఆయన దగ్గరకు వెళ్లినపుడల్లా.. కళ్ల వెంట నీళ్లు కారుస్తూ, ఏదో చెబుదామని అనుకుంటున్నట్లుగా కనిపించేవారు. మాట్లాడదామంటే.. వెంటిలేటర్ అడ్డు. అది తీస్తే ప్రాణం నిలబడటం కష్టం. నోరారా తినడానికి లేదు. లేచి బండి నడపడం సాధ్యమే కాదు. ఇంకా ఎందుకిలా బతకడం అనే ఆయనకూ అనిపిస్తున్నట్లుంది. 

సరిగ్గా అప్పుడే పాసివ్ యుథనేషియా (పరోక్ష కారుణ్య మరణం)ను ఆమోదిస్తూ సుప్రీంకోర్టు తీర్పు చెప్పినట్లు పేపర్లలో వచ్చింది. అందులో ప్రత్యక్షం, పరోక్షం కూడా ఉంటాయా అని అనుమానం తలెత్తింది. అవునట.. వెంటిలేటర్ లాంటి లైఫ్ సపోర్ట్ మిషన్ల ఆధారంగా మాత్రమే బతుకుతూ, అది కూడా జీవితం అత్యంత దుర్భరంగా ఉన్నవాళ్లకు ఆ మిషన్లు తీసేస్తే ప్రాణం పోతుందనుకుంటే అది పరోక్ష కారుణ్య మరణం అవుతుంది. కేవలం మిషన్ సపోర్ట్ ఉండబట్టి కొన ప్రాణం నిలబడుతుంది తప్ప శరీరంలో ఏ అవయవమూ సక్రమంగా పనిచేయదు. కళ్లు తెరిచి ఉన్నట్లుంటారు గానీ ఏమీ మాట్లాడలేరు. మనం చెప్పింది వాళ్లకు వినపడిందో లేదో.. అర్థమయ్యిందో లేదో కూడా తెలియదు. అలాంటప్పుడు బతికి ప్రయోజనం ఏంటన్న ప్రశ్న సహజంగానే తలెత్తుతుంది. సరిగ్గా ఇలాంటి సందర్భాలలోనే గౌరవం లేని బతుకు బతకడం కంటే కనీసం గౌరవంగా చస్తేనైనా బాగుంటుందని అనిపిస్తుంది. సరిగ్గా సుప్రీంకోర్టు కూడా ఇదే అభిప్రాయపడింది. ‘జీవించే హక్కు’ అంటే.. అందులో గౌరవంగా మరణించే హక్కు కూడా ఉంటుందని ‘కామన్ కాజ్’ అనే స్వచ్ఛంద సంస్థ వాదించింది. నిజమే మరి.. రోగాల బారిన పడి, శరీరం సహకరించక నానా ఇబ్బందులు పడుతూ, మన పని మనం చేసుకోలేని పరిస్థితుల్లో బతకడం కంటే.. హాయిగా చావడమే మేలని అనిపిస్తుంది. బతికినన్నాళ్లూ రాజాలా బతకాలి, సమయం అయిపోయిందనుకున్నప్పుడు ప్రశాంతంగా తనువు చాలించాలి. అంతే తప్ప జీవచ్ఛవంలా ఆస్పత్రి మంచం మీద పడుకుని కట్టె మాత్రమే ఉందనుకుంటే ప్రయోజనం ఏంటి? కారుణ్య మరణం గురించి కొన్ని దశాబ్దాలుగా ప్రపంచవ్యాప్తంగా అనేక చర్చలు జరుగుతున్నాయి. రకరకాల సందర్భాలలో కారుణ్యమరణాన్ని ప్రసాదించమని కోరుకునేవాళ్లు ఉంటారు. ఇలా కోరుకునేవారిలో నిస్సహాయ స్థితిలో ఉన్నవాళ్లు కొందరైతే.. దుర్భర పరిస్థితిలో ఉండేవాళ్లు మరికొందరు. సుప్రీంకోర్టు చెప్పిన వాటిలో రెండు ప్రధానాంశాలున్నాయి. ఒకటి పాసివ్ యుథనేషియా.. అంటే పరోక్ష కారుణ్య మరణం, మరోటి సజీవ వీలునామా. ఇందులో మనం అంతా బాగా ఉండగానే భవిష్యత్తులో ఏదైనా తీవ్ర అనారోగ్యం వస్తే.. అప్పుడు వెంటిలేటర్ మీద పెట్టి నెలల తరబడి ఉంచకుండా మన చావు మనల్ని చావనివ్వాలని ముందుగానే ఒక వీలునామా రాసుకోవడం. మన శరీరం మీద మనకు పూర్తి హక్కులు ఉంటాయని చెప్పడం దీని ప్రధాన ఉద్దేశం. ఇందుకు కూడా సుప్రీంకోర్టు తన ఆమోదం తెలిపింది. ఒకవేళ ఎవరైనా ఇలా బాగున్న సమయంలో వీలునామా రాసి ఉండకపోతే, ఆ తర్వాత వాళ్లు చెప్పలేని పరిస్థితిలో ఉన్నప్పుడు బాగా దగ్గరి బంధువులు.. అంటే సొంత కొడుకులు, కూతుళ్లు గానీ తల్లిదండ్రులు గానీ సంబంధిత రాష్ట్ర హైకోర్టును ఆశ్రయించి తమ వాళ్లను బలవంతంగా బతికించొద్దని కోరే అవకాశం కూడా ఉంటుందట. 

42 ఏళ్లు కోమాలోనే..
arunaఅరుణా షాన్ బాగ్.. ముంబైలోని కేఈఎం (కింగ్ ఎడ్వర్డ్ మెమోరియల్) ఆస్పత్రిలో నర్సుగా పనిచేసేవారు. అదే ఆస్పత్రిలో ఒక డాక్టర్ ఆమెను పెళ్లి చేసుకుంటానని చెప్పారు. మరి కొన్నాళ్లలో పెళ్లి ఉందనగా.. ఒకరోజు రాత్రి డ్యూటీ ముగించుకుని యూనిఫాం మార్చుకుంటున్న సమయంలో వార్డుబాయ్ ఆమెపై అత్యాచారం చేసి, అరవకుండా మెడకు ఒక చైన్ కట్టేశాడు. ఎనిమిది గంటల పాటు మెదడుకు ఆక్సిజన్ అందకపోవడంతో ఆమె కోమాలోకి వెళ్లిపోయారు. అప్పటినుంచి 42 ఏళ్ల పాటు అదే ఆస్పత్రిలో కోమాలో ఉన్న ఆమెను ఆస్పత్రి సిబ్బంది, నర్సులు కంటికి రెప్పలా కాపాడుకున్నారు. ఆమెకు కారుణ్య మరణం ప్రసాదించాలంటూ పింకీ విరానీ అనే జర్నలిస్టు కోర్టును ఆశ్రయించినా.. అది సాధ్యం కాలేదు. చివరకు 42 ఏళ్ల తర్వాత అరుణ న్యుమోనియాతో మరణించారు. ఈ కేసు కారుణ్య మరణం గురించి దేశవ్యాప్త చర్చకు కారణమైంది. 
శ్రీకమల

శ్రుతిహాసన్‌కు మరణం ప్రసాదించండి..
ఆంధ్రప్రదేశ్‌లోని చిత్తూరు జిల్లాలో ఒక కేసు వచ్చింది. న్యూరోఫైబ్రోమా అనే వ్యాధితో బాధపడుతున్న తమ కూతురు శ్రుతిహాసన్‌కు కారుణ్య మరణం ప్రసాదించాలని ఆమె తల్లిదండ్రులు కోర్టును ఆశ్రయించారు. తమ కూతురు పడుతున్న నరకయాతనను కన్న తల్లిదండ్రులుగా తాము చూడలేకపోతున్నామని వాళ్లు కోర్టుకు మొరపెట్టుకున్నారు. తెట్టు గ్రామానికి చెందిన చినరెడ్డెప్ప, సునీతలకు శ్రుతితో పాటు మరో ఇద్దరు పిల్లలు కూడా ఉన్నారు. కూలి చేస్తే తప్ప పూటగడవని ఆ కుటుంబం తమ కూతురి చికిత్సకు రూ. 3 లక్షలకు పైగా ఖర్చుపెట్టింది. అయినా ఫలితం లేదు. తమ కూతురికి కారుణ్య మరణం ప్రసాదించమని కోరుతూ చిత్తూరు జిల్లా మదనపల్లి రెండో అదనపు జిల్లా న్యాయమూర్తి కేవీ మహాలక్ష్మికి వాళ్లు అర్జీ పెట్టుకున్నారు.

డిప్రెషన్ కూడా కారణమే
కారుణ్య మరణం కోరుకునేవారిలో రకరకాల వాళ్లుంటారు. కేన్సర్‌తో తీవ్రంగా బాధపడేవారు, కేవలం వెంటిలేటర్ మీద ఉండి ఫ్లూయిడ్లతోనే బతికేవారు, టెర్మినల్ కేసులలో మాత్రమే పరోక్ష కారుణ్య మరణానికి అనుమతి ఉంటుంది. పరోక్ష కారుణ్య మరణం అంటే అప్పటివరకు అందిస్తున్న చికిత్స ఆపేసి, వెంటిలేటర్ డిస్కనెక్ట్ చేసి, ఆక్సిజన్ కూడా తీసేస్తారు. ఆ తర్వాత రోగి పరిస్థితిని బట్టి కొన్ని గంటల నుంచి రోజుల్లోపు మరణం సంభవిస్తుంది. అదే ప్రత్యక్ష కారుణ్య మరణంలో అయితే.. ముందుగా పేషెంటు అనుమతి తీసుకుని.. మెడికల్ బోర్డుకు రిఫర్ చేస్తారు. ఆ వ్యాధికి చికిత్స లేదని, ఎంత చేసినా ప్రయోజనం లేదని వాళ్లంతా నిర్ధారించి.. రోగి కూడా బాధ భరించలేకపోతున్నానని చెబితే అప్పుడు ఒక ఇంజెక్షన్ ఇవ్వడం ద్వారా రోగికి మరణాన్ని ప్రసాదిస్తారు. కానీ ఇది ప్రస్తుతం మన దేశంలో అమలులో లేదు. ఒక రకంగా ఇది చట్టపరమైన హత్యే అవుతుంది. నిజంగా తీవ్రమైన వ్యాధులతో బాధపడేవాళ్లు కొంతమంది ఇలా కారుణ్య మరణాన్ని కోరుకుంటే.. ఇంకా చాలామంది పరిస్థితులను ఎదుర్కోలేక కోరుకుంటారు. తమను ఎవరూ పట్టించుకోవడం లేదన్న ఫ్రస్ట్రేషన్ కారణంగా వాళ్లు డిప్రెషన్‌లోకి వెళ్లిపోయి మరణాన్ని కోరుకుంటారు. అలాంటి వారు కోర్టుకు వెళ్లినా సాధారణంగా కోర్టులు వాళ్లను మానసిక వైద్యుల వద్దకు చికిత్సకు పంపుతాయి తప్ప వారికి కారుణ్య మరణాన్ని ఆమోదించవు. కారుణ్య మరణం కోరుకునేవారి మానసిక స్థితిని ముందుగా అంచనా వేసిన తర్వాత మాత్రమే అప్పుడు వైద్యపరంగా కూడా అన్ని అవకాశాలూ పరిశీలించి, ఇక మార్గాంతరం లేదనుకుంటే అప్పుడు ఆలోచిస్తారు. 
image

 

 

 

 

డాక్టర్ వెంకట సురేష్
సైకియాట్రిస్టు



ఆరోగ్యానికి హాస్యరసం

Updated By ManamSun, 03/18/2018 - 02:40

imageప్రపంచ నవ్వుల దినోత్సవం వచ్చిందంటే చాలు, దేశాన్నంతా కడుపుబ్బ నవ్వించడానికి కొందరు తయాైరెపోతారు. నవ్వు అనేది మానవ వికాసానికే కాదు, వ్యక్తిత్వ వికాసానికి కూడా పరాకాష్ఠ. అటు ఆధ్యాత్మికంగా చూసినా ఇటు భౌతికంగా చూసినా నవ్వు అనేది మానసిక, శారీరక ఆరోగ్యానికి మొదటి మెట్టు, చివరి మెట్టు. నవ్వును దృష్టిలో పెట్టుకునే పెద్దలు ఆనందో బ్రహ్మ అనే మాటను సృష్టించారనిపిస్తుంది. ఇంతకీ నవ్వుల దినోత్సవం (జనవరి 10) లేదా నవ్వుల పండుగ నాడు దేశ ప్రజలను నవ్వించేది ఎవరు? ఓ ఏడెనిమిది మంది హాస్య చతురులు, హాస్య ప్రముఖులు ఉన్నారు. వారు దేశం నలుమూలలా పర్యటిస్తూ స్టేజీలు ఎక్కేస్తూ లక్షలాది మందిని తమ సునిశిత హాస్యంతో, మిమిక్రీతో, హాస్య నటనతో నవ్వించేస్తుంటారు. ఇది వరకు జశ్పాల్ భట్టి అని ఉండేవారు గుర్తుందా? ఆయన లాగా అన్న మాట. అలా కడుపుబ్బ నవ్వించి జనాన్ని ఆనంద డోలికల్లో ఓలలాడించే ఏడెనిమిది మంది ప్రముఖ హాస్య చతురుల్లో అమృత్‌సర్‌కు చెందిన భారతీ (లింబాచియా) సింగ్ ఒకరు. ఈ 34 ఏళ్ల మహిళామణి రకరకాల జోకులతో జనాన్ని అటు ఛానల్స్‌లోనూ ఇటు స్టేజీల మీదా కడుపుబ్బ నవ్విస్తుంటారు. ఆమె మీ మీదా, నా మీదే కాదు, తన మీద తాను కూడా జోకులు వేసుకుంటుంటారు. హాలీవుడ్‌లో నాకో ఉద్యోగం ఇవ్వజూపారు. హాలీవుడ్ అని రాసున్న బోర్డు విరిగిపోయిందట. ఆ విరిగిన చోట నన్ను నిలుచోమన్నారు. అదే నా ఉద్యోగం.. అని ఆమె ఇరవై ఏళ్ల ‘ఛోటీ’ కుమారి సింగ్ అంతర్జాతీయ అవార్డ్ గెలిచి అందరికీ ఆదర్శంగా నిలిచింది. ఇక్కడ అవార్డ్ గెలవడం ఆదర్శం కాదు. ఆ అవార్డ్ ఆమెను ఎందుకు వరించిందో.. ఆ కారణం ఆదర్శం. అడుగడుగునా కులాధిపత్యం రాజ్యం చేసే బిహార్‌లో అగ్రవర్ణమైన రాజ్‌పుట్ కులానికి చెందిన కుమారి.. సమాజంలో అట్టడుగున ఉన్న ముసహర్ కులాన్ని పైకి తీసుకురావడానికి చేస్తున్న కృషిని స్విట్జర్లాండ్‌కు చెందిన విమెన్స్ వరల్డ్ సమ్మిట్ ఫౌండేషన్ గుర్తించింది. ‘విమెన్స్ క్రియేటివిటీ ఇన్ రూరల్ లైఫ్ అవార్డ్’తో సత్కరించి, వెయ్యి అమెరికన్ డాలర్లను (సుమారు రూ. 65,000) బహుమతిగా అందజేసింది. 1994లో నెలకొల్పిన ఈ పురస్కారాన్ని అందుకున్న అతి పిన్న వయస్కురాలు కుమారీ సింగే! ఆమె ముద్దు పేరు ‘ఛోటీ’! ప్రపంచవ్యాప్తంగా సామాజికంగా అణగారివున్న గ్రామీణ జాతుల్లో జీవన ప్రమాణాల్ని మెరుగు పర్చేందుకు మహిళలు చేసే కృషికి గుర్తింపుగా ఈ పురస్కారాన్ని అందజేస్తూ వస్తున్నారు. 

స్టేజీ మీదకు వచ్చీ రాగానే ఓ జోకు పేలుస్తారు. భారతీయలకు తమ మీద తాము జోక్స్ వేసుకోవడానికి ఇబ్బంది పడతారు. పాశ్చాత్య దేశాలలో అయితే, తమ మీద జోకులు వేయాలని, తమ గొంతును అనుకరించాలని వెంట పడతారు...అని అంటారు భారతీ సింగ్.
మరో హాస్య చతురురాలు 34 ఏళ్ల నీతీ పల్టా. ప్రపంచ నవ్వుల దినోత్సవంతో ప్రారంభమై, నెలకు కనీసం పది సార్లు స్టేజీ మీదకెక్కి హాస్య ప్రదర్శనలు ఇస్తారు పల్టా. ఢిల్లీలో ఈమె పేరు చెబితే చాలు, జనం నవ్వేస్తారు. ఆమె ప్రదర్శన ఉందని తెలిస్తే చాలు, జనం ఎంత ఖరీైదెనా టికెట్ కొనడానికి బారులు తీరుతారు. మగవాళ్ల మీద జోకులు వేయడంలో ఆమెకు ఆమే సాటి. ఇక డర్టీ జోక్స్, బరువు మీద జోక్స్, లావు మీద జోక్స్, సమాజం మీద జోక్స్ వేయడంలో ఆమెను మించినవారు లేరు. ఆమె ముందుగా స్క్రిప్ట్ తయారు చేసుకోరు. ఆశువుగా జోక్స్ వేసేస్తుంటారు. ఆమె ఒకసారి స్టేజీ ఎక్కారంటే కనీసం వంద జోక్స్ వేసి, జనాన్ని ఉక్కిరిబిక్కిరి చేయందే స్టేజీ దిగరు. 

ఇక 39 ఏళ్ల వాసూ పిల్మానీ ఎక్కువగా తన మీదే జోక్స్ వేసుకుంటారు. దేశ నాయకుల మీద, రాజకీయ పార్టీల మీదా కూడా జోక్స్image వేస్తారు. ఆమె వేసే జోక్స్ విని అందరూ మనసారా నవ్వుకుంటారే తప్ప ఎవరూ బాధపడరు. తన భర్త మీదా, పిల్లల మీద కూడా జోక్స్ వేస్తారు. ఆమె స్థానిక జోక్స్ క్లబ్‌కు అధ్యక్షురాలు కూడా. ఈ క్లబ్ సభ్యులంతా సమావేశమై రోజుకు కనీసం రెండు వందల యాభై జోక్స్ వండుతుంటారు. నవ్వుకోండి, నవ్వండి, నవ్వించండి...అనేది వీళ్ల నినాదం, వీళ్ల సిద్ధాంతం. మరో హాస్య మహిళా మణి  అదితీ మిట్టల్ (30). హాస్య ప్రదర్శనలు, హాస్యావధానం నిర్వహించడంలో ఆమెను మించినవారు ఉండకపోవచ్చు. టీవీ ఛాన ల్స్‌లో ఎన్ని ప్రదర్శనలిచ్చారో లెక్క లేదు. మరో రెండేళ్ల వరకూ ఆమెకు తీరిక లేదు. అయినప్పటికీ ప్రపంచ నవ్వుల దినోత్సవం వచ్చిందంటే ఢిల్లీలోనో, ముంబైలోనో ప్రదర్శన ఇవ్వాల్సిందే.

హాస్య శిఖామణులు
ఇటువంటి కవెుడియన్స్‌కు హాస్యమనేది ఓ కళ. స్టార్ వన్‌లో 2008లో మొదటిసారిగా ది గ్రేట్ ఇండియన్ లాఫ్టర్ చాలెంజ్ పోటీని నిర్వహించిన 27 ఏళ్ల సుగంధా మిశ్రా ప్రపంచమంతా తిరుగుతూ హాస్యం కోసం నిద్రాహారాలు కూడా మానేస్తుంటారు. నెలకు ఎంత లేదన్నా పది హాస్య ప్రదర్శనలు ఇస్తుంటారు. జనానికి ఆమెను చూస్తే చాలు నవ్వు వస్తుంది. ఆమె మాట్లాడే ప్రతి మాటా నవ్వు తెప్పిస్తుంటుంది. హాస్య ప్రపంచంలో ఆమెదో స్టార్ స్టేటస్. ఆమె మంచి కవి కూడా. ఆమె కవితల్లో కూడా హాస్యం వ్యక్తమవుతుంటుంది. పద్మిని అనే మరో 35 ఏళ్ల మహిళ కూడా జోక్స్ వేయడంలో చతురురాలు. పంజాబ్ రాష్ట్రానికి చెందిన ఆమె సర్దార్జీ జోక్స్ మాదిరిగానే పంజాబీ మహిళల మీద కూడా చక్కని జోక్స్ వేసి నవ్విస్తుంటారు. జీవితాలను పురుషుల వైపు నుంచే కాదు, మహిళల వైపు నుంచి కూడా చూడగలిగితే జోక్స్‌కు కొదువ ఉండదని కూడా ఆమె అంటారు. 

కామెడీ క్లబ్బులు
image
ప్రపంచ నవ్వుల దినోత్సవం వస్తోందంటే దేశవ్యాప్తంగా ఉన్న సుమారు 1600 కామెడీ క్లబ్బులకు చేతి నిండా, నోటి నిండా పని. ఈ క్లబ్బుల్లో సభ్యులుగా ఉండే సుమారు 16 వేల మంది హాస్యప్రియులు పార్కుల్లో, సమావేశ మందిరాల్లో, స్టేజీల మీదా చేరి జోకుల మీద జోకులు వేస్తుంటారు. హైదరాబాద్ నగరంలో కూడా 20కి పైగా లాఫ్టర్ క్లబ్బులు ఉన్నాయి. నిజానికి 1998 ప్రాంతంలో మొట్టమొదటగా ప్రపంచ నవ్వుల దినోత్సవాల్ని సృష్టించింది డాక్టర్ మదన్ కటారియా. ఆయనే మొదటి లాఫ్టర్ క్లబ్ వ్యవస్థాపకుడు కూడా. అంతేకాదు, ప్రపంచవ్యాప్తంగా హాస్య యోగా ఉద్యమానికి అంకురార్పణ చేసింది కూడా ఆయనే. విశ్వవ్యాప్తంగా నవ్వుల ద్వారా స్నేహ సౌభ్రాతృత్వాలు పెంపొందించడానికి ఆయన విశేష కృషి చేశారు. సంవత్సరమంతా హాయిగా నవ్వుకోగలిగితే, హాస్యంతో తొణికిసలాడగలిగితే ప్రపంచ శాంతి దానంతటదే సాధ్యమవుతుందని ఆయన భావిస్తుంటారు. 

చాలా కాలంగా ప్రతి ఏటా మే నెల మొదటి ఆదివారం నాడు అనేక దేశాలలో ప్రపంచ నవ్వుల దినోత్సవాన్ని నిర్వహిస్తుంటారు. భారత్‌లాంటి మరికొన్ని దేశాల్లో మాత్రం జనవరి 10న ఈ నవ్వుల పండుగను జరుపుకుంటున్నారు. కటారియా ప్రారంభించిన లాఫ్టర్ క్లబ్‌లు బేషరైతెన ప్రేమ, హాస్యాల ద్వారా మానవాళినంతటినీ ఒక్క తాటి మీదకు తీసుకు రావచ్చని భావిస్తుంటాయి. లాఫ్టర్ క్లబ్‌లనేవి కుల మత, లాభాపేక్ష లేని సంస్థలు. ఆరోగ్యాన్ని, శాంతి సౌభాగ్యాలను, సుఖ సంతోషాలను పెంపొందింపజేయడమే వీటి ప్రధాన లక్ష్యం. ఆయన విప్లవాత్మక ఆలోచన లక్షలాది మంది జీవితాలను సమూలంగా మార్చేసింది. వారంతా సుఖ సంతోషాలతో జీవితం గడపడానికి దోహదం చేసింది. ప్రజలను కలపడానికి, కుల మత రహితంగా ప్రజలందరినీ ఒక్క చోటికి చేర్చడానికి నవ్వును మించిన సాధనం మరొకటి లేదు. కటారియాతో ఉంటే చాలు జీవితంలో మార్పు దానంతటదే వచ్చేస్తుంది. జీవితాన్ని సీరియస్‌గా తీసుకోవడమనేది ఎంత సిల్లీ విషయమో తెలిసివస్తుంది. బహుశా ఒక ఆధ్యాత్మికవేత్తకు కూడా జీవితాన్ని ఇంతలా మార్చడం సాధ్యం కాదేమో! హాస్యాన్ని ఒక యోగాగా తీర్చిదిద్దిన హాస్య ఆధ్యాత్మికవేత్త కటారియా. ఆయన ఎక్కడ  ఉంటే అక్కడ నవ్వులే

నవ్వులు
ఉదయమే లేచి ఏ పార్కుకో వెళ్లి అందరూ కలిసి నవ్వడం వల్ల ఆరోగ్యం మెరుగుపడుతుందంటారు ఆయన. ఓ వందమంది ఒకేసారి పెద్దపెట్టున నవ్వితే కాలుష్యం కూడా కరిగిపోతుందంటారు. ఆయన క్లబ్‌లో సభ్యులు ఓ రెండు వందల మందే ఉండొచ్చు. కానీ, ఆయనకు ప్రపంచవ్యాప్తంగా ఉన్న లాఫ్టర్ క్లబ్బులతో సంబంధాలున్నాయి. ఆయన స్కైప్‌లో చూసి ఆయా క్లబ్బుల సభ్యులతో మాట్లాడి నవ్విస్తుంటారు. ఈ ప్రపంచంలో నవ్వుకోలేనంత సమస్యేమీ లేదంటారు. దేన్నీ సీరియస్ విషయంగా గుర్తించవద్దంటారు. రోజూ జోక్స్ చదవండి. జోక్స్ వినండి. జోక్స్ పంచుకోండి. మనసారా నవ్వండి. జీవితం పూర్తిగా మారిపోతుంది. జీవితం సుఖ సంతోషాలతో నిండిపోతుంది. ఆయన డెన్మార్క్‌లోని కోపెన్‌హ్యాగెన్‌లో ఓ పది వేల మందితో నవ్వుల యోగా నిర్వహించి గిన్నిస్ బుక్‌లోకి ఎక్కారు. నవ్వు.. నీలో మార్పు వస్తుంది. నీలో మార్పు వస్తే నీ చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచమంతా మారిపోతుంది...అని ఆయన అంటారు. నవ్వు వల్ల మనలో ఒక పాజిటివ్ ఎనర్జీ ప్రవేశిస్తుందని ఆయన చెబుతారు.

విశాఖపట్నంలో నిరుడు ప్రపంచ లాఫ్టర్ దినోత్సవం నాడు ఫ్రెండ్స్ కామెడీ క్లబ్, లాఫ్టర్ క్లబ్ కలిసి విశాఖపట్నం పబ్లిక్ లైబ్రరీలో హాస్య ప్రదర్శనను నిర్వహించాయి. ఏడు బృందాలు దాదాపు 30కి పైగా వెరైటీలతో జోక్స్ చెప్పి తెగ న వ్వించాయి. ఉత్తరాంధ్ర యాసలో జోక్స్ వేసినప్పుడు వందలాది జనం పడీ పడీ నవ్వారు. నవ్వడమే సరైన మందు, అనేక సమస్యలకు పరిష్కారం అనేది ఇక్కడ నిజైవెుపోయింది. థియేుటర్లలో, రైలు ప్రయాణాలలో, కోర్టుల్లో, విచిత్ర కుటుంబాలలో....హాస్యాన్ని ఎలా పండించవచ్చు, ఎలా వీక్షించవచ్చు అనేది ఇక్కడ ప్రదర్శన పూర్వకంగా నిరూపించారు. విశేషవేుమిటంటే తెలుగు రాష్ట్రాల్లోని కొన్ని నగరాల్లో ప్రతి ఆదివారం ఇలాంటి కార్యక్రమాలు నిర్వహిస్తుంటారు. ప్రపంచ నవ్వుల దినోత్సవం నాడైతే ఇదంతా ఒక పండుగలా సాగిపోతుంది. జీవితంలోని చిన్న చిన్న సంఘటనలపై హాస్యాన్ని ఒలికించడం, అందరినీ నవ్వించడం ఈ క్లబ్బుల ఉద్దేశం...అని విశాఖపట్నంలోని ఫ్రెండ్స్ కామెడీ క్లబ్ వ్యవస్థాపకుడు ఎం.వి. సుబ్రహ్మణ్యం అంటారు. 



ఈ ప్రశ్నకు బదులేదీ?

Updated By ManamSat, 03/17/2018 - 07:42

imageపూర్వం ఓ రాజుగారుండేవారు. ఆయనకు భోగ భాగ్యాలకేమీ కొదువ లేదు. అయితే, ఒక రోజున హఠాత్తుగా ఆయన మనసులో మూడు ప్రశ్నలు మెదిలాయి. అన్నిటి కంటే ముఖ్యైమెన సమయం ఏది? అందరి కన్నా ముఖ్యైమెన వ్యక్తి ఎవరు? చేయాల్సిన ముఖ్యైమెన పని ఏది?..

ఎంత ఆలోచించినా ఆయనకు ఈ ప్రశ్నలకు సరైన సమాధానాలు తట్టలేదు. ఆయునలో అసహనం, అసంతృప్తి పెరిగిపోయాయి. ఆయన తన మంత్రులందరినీ పిలిచి ఈ ప్రశ్నల్ని వాళ్ల ముందుంచి, సరైన సమాధానం చెప్పమన్నారు. మంత్రులు బాగా ఆలోచించి, మీరు రాజుగా పట్టాభిషేకం చేయించుకున్నప్పటి సమయమే ముఖ్యైవెున సమయం అని మొదటి ప్రశ్నకు సమాధానంగా చెప్పారు. రాజ్యానికి మీరే రాజు కనుక మీరే ముఖ్యైమెన వ్యక్తి అని రెండో ప్రశ్నకు సమాధానంగా చెప్పారు. ఇక మూడో ప్రశ్నకు సమాధానంగా వారు, మీరు రాజ్య విస్తరణ చేపట్టండి. అంతకంటే ముఖ్యైమెన పని ఇంకొకటి లేదని చెప్పారు. మూడు ప్రశ్నలకూ సమాధానాలు వచ్చాయి. అయితే, ఈ సమాధానాలు రాజుగారికి ఏమాత్రం నచ్చలేదు. ఆయన పుర ప్రముఖుల్ని, పండితుల్ని, ఆధ్యాత్మికవేత్తలను పిలిచి ఈ ప్రశ్నలకు సమాధానాలు అడిగారు. సరైన సమాధానం చెప్పినవారికి బహుమతి ఉంటుందని కూడా దండోరా వేయించారు. కానీ, సమాధానం చెబుతానన్న ప్రతివారూ తన తృప్తి కోసం చెబుతున్నారు తప్ప తాను నిజంగా తృప్తి పడే సమాధానాలు చెప్పడం లేదని ఆయన అర్థం చేసుకున్నారు. రాజ్యం పొలివేురల్లో ఓ చిట్టడవిలో జప తపాలలో మునిగి ఉన్న ఓ సాధువు ఆధ్యాత్మికంగా తల పండిన వ్యక్తి అని, ఆయన దగ్గర సమాధానం దొరకవచ్చని ఓ మంత్రి సూచించాడు. దాంతో రాజుగారు ఒంటరిగానే ఆ సాధువు దగ్గరకు బయులుదేరారు. అడవిలో ఓ ఎత్తయిన కొండ మీద ఉన్న గుహలో ఆ సాధువు ధ్యాన ముద్రలో కనిపించాడు. ఆయన ధ్యానానికి భంగం కలిగించడం దేనికనే ఉద్దేశంతో రాజుగారు చాలా సేపు నిరీక్షించారు. ఆయన ఎంత సేపటికీ కళ్లు తెరవలేదు. చూసీ చూసీ రాజుగారు అక్కడే నిద్రపోయారు. పొద్దున్నే నిద్ర లేచి చూసే సరికి ఆ సాధువు గుహలో లేరు.

రాజుగారు  బయుటికి వచ్చి ఆ కొండ ఎక్కి అక్కడి నుంచి తన రాజ్యం వైపు చూశారు. రాజ్యంలోని ప్రజలందరి సంక్షేమం తన మీద ఆధారపడి ఉంది కదా అనిపించింది. తాను క్షేమంగా ఉండడం ఎంత అవసరమో అని అనుకున్నారు ఆయన. ఇంతలో ఆయన భుజాల మీద ఎవరో తట్టినట్టు అనిపించి వెనక్కు తిరిగి చూశారు. సాధువు చిరునవ్వుతో నిలబడి ఉన్నారు. ‘‘ఏం రాజా ఏం ఆలోచిస్తున్నావు?’’ అని అడిగారు. 

కొంత కాలం నుంచి తనను ఓ మూడు ప్రశ్నలు మనసును తొలిచేస్తున్నాయని రాజుగారు ఆ సాధువుకు చెప్పారు. తన ప్రశ్నలకు సమాధానం చెప్పాలని ఆయన సాధువును కోరారు. సాధువు సరే అన్నారు. రాజుగారు మొదటి ప్రశ్న వేశారు. ‘‘అన్నిటికన్నా ముఖ్యైమెన సమయం ఏది?’’

సాధువు తడుముకోకుండా సమాధానం చెప్పారు. ‘‘ఇప్పుడు! ఇప్పుడంటే వర్తమానం. భవిష్యత్తు ముఖ్యం కాదు, గడిచిపోయినimage కాలం ముఖ్యం కాదు. ఈ క్షణంలో నువ్వెలా ఉన్నావనేది, ఎంత ఆనందంగా, ఎంత బాధ్యతగా ఉన్నావనేది ముఖ్యం. గతించిన కాలాన్ని తీసుకు రాలేం. భవిష్యత్తు ఎలా ఉండబోతోందో, మనం ఏం కాబోతున్నామో చెప్పలేం. అందుకని వర్తమానమే, ఈ క్షణమే ముఖ్యం’’ అని సాధువు వివరించి చెప్పారు. 
రాజుగారు తృప్తి పడ్డారు. ఆయన తన రెండో ప్రశ్న అడిగారు. ‘‘అందరికన్నా ముఖ్యైమెన వ్యక్తి ఎవరు?’’. సాధువు సమాధానం చెప్పారు. ‘‘మీరే!’’ అన్నారు. 
‘‘నేనా!’’ అంటూ రాజుగారు ఆశ్చర్యపోయారు. ‘‘అవును మీరే. మీకు మీరే ముఖ్యం. మరో వ్యక్తి మీ దగ్గరకు వచ్చినప్పుడు ఆ వ్యక్తే ముఖ్యం. మీరతను చెప్పేది సావధానంగా వినాలి. మరో వ్యక్తి లేనంత వరకూ మీరే ముఖ్యం. ఈ రాజ్య ప్రజల సంక్షేమం మీ మీద ఆధారపడి ఉంది. అందువల్ల మీరే ముఖ్యం. మీ గురించే మీరు తెలుసుకోవాలి’’ అని సాధువు వివరించారు. 
ఇక మూడో ప్రశ్న. ‘‘చేయాల్సిన ముఖ్యైమెన పనేది?’’. సాధువు మళ్లీ సమాధానం చెప్పారు. ‘‘ప్రజల పట్ల దయ కలిగి ఉండడం. వారి సంరక్షణ బాధ్యత తీసుకోవడం. వారిని కన్నబిడ్డల్లా చూసుకోవడం’’.. అని సాధువు వివరించి చెప్పారు. 
రాజుగారు ఆ సమాధానాలు విని సంతృప్తి చెందారు. సాధువుకు నమస్కరించి వెళ్లిపోయారు. ఆయన వెళ్లిపోతుంటే సాధువు మరో మాట కూడా అన్నారు. ‘‘ఈ మూడు ప్రశ్నలకూ సమాధానాలు ఒక్కోసారి వ్యక్తిని బట్టి మారుతుంటాయి. మొదటి సమాధానం మాత్రం అందరికీ అన్ని వేళలా వర్తిస్తుంది’’.. అని చెప్పారు. రాజుగారు సంతోషించారు.  
చేతన





Related News