Did Green Revolution stop?

హరిత విప్లవ విధ్వంసం ఆగేదెన్నడు?

Updated By ManamWed, 09/12/2018 - 00:55

imageప్రపంచంలో అభివృద్ధి చెందిన దేశాలతోపాటు అభి వృద్ధి చెందుతున్న దేశాలైన భారతదేశం,  ఆసియా దేశాలలో వ్యవసాయ ఉత్పత్తుల విషయంలో ప్రభు త్వం అనుసరిస్తున్న విధానం నేటి ఆధునిక కాలానికి సరిపడే విధంగా వ్యవసాయ ఉత్పత్తులను పెంచాలనే ఆలోచనతో వ్యవసాయరంగంలో విప్లవాత్మకమైన మార్పులు తీసుకురావాలని భావిస్తోంది. 1960లో వ్యవసాయక విప్లవం (హరితవిప్లవం), 1789లో వచ్చిన పారిశ్రామిక విప్లవం, ఆ తరువాత వచ్చిన వ్యవసాయక విప్లవం, పారిశ్రామిక విప్లవాల ద్వారా ప్రజల ద్వారా వచ్చిన శ్రమ విప్లవం ప్రపంచాన్నే శాసించే స్థాయికి ఎదగగలిగాయి. సంప్రదాయ బద్ధం గా వ్యవసాయాన్ని చేస్తూ ముందుకు సాగుతున్న రైతు లకు ప్రపంచాన్ని గ్రీనరీగా మార్చాలనే ఉద్దేశంతో వ్యవసాయరంగంలో మొదటిసారిగా యూరియాను వాడటం మొదలుపెట్టారు. భారతీయ సంప్రదాయక వ్యవసాయక విధానం కొనసాగిస్తున్న రైతులకు యూరియాను వాడకానికి అందుబాటులోకి తీసుకు వచ్చారు. అంతకు ముందు దేశీయ విధానంలోనే కంపోస్టుతో, పశువుల పేడ, ఎరువుల మట్టితో పంట పొలాలలో ఎరువుగా వాడుకోవడం సంప్రదాయంగా వస్తున్నది. దేశంలో హరితవిప్లవం రాకమునుపు వ్యవ సాయ ఉత్పత్తులు ఆశించిన స్థాయిలో ఉత్పత్తి కావ డం లేదని భారతీయ వ్యవసాయ శాస్త్రవేత్తలు దేశం లోని ఆకలి బాధలను తీర్చడానికి హరితవిప్లవం పేరుతో నూతన సాగుబడి విధానాన్ని అందు బాటులోకి తీసుకువచ్చారు. ఇప్పటివరకు భారతీయ వ్యవసాయ రంగంలో రసాయనిక ఎరువుల వాడకం రైతులకు అంతగా తెలిసింది కాదు.

ప్రపంచంలో అగ్రదేశంగా పేర్కొనబడుతున్న అమెరికాలో వ్యవ సాయ రంగంలో విపరీతమైన ఉత్పత్తిని సాధించి ముఖ్యంగా మొక్కజొన్న, గోధుమ పంటలు ఆయా దేశాల ఆహార కొరతను తీర్చడానికి మిగులు ఉత్ప త్తులు ఆసియా దేశాలలో అమ్ముకోవడం, ముఖ్యంగా భారతదేశం వంటి సంప్రదాయ వ్యవసాయ దేశానికి అమెరికా వ్యవసాయ ఉత్పత్తులు రావడం మొదలు పెట్టాయి. ప్రధానంగా భారత దేశానికి అమెరికా మొక్కజొన్న, గోధుమ, నూనెదినుసులు, ఇతర ఉత్ప త్తులు ప్రజలకు ఇవ్వడానికి ముందుకు వచ్చాయి. భారత సంప్రదాయ వ్యవసాయ విధానంపై నూతన ఆధునిక వ్యవసాయ విధానం అమలులోకి రావడం దేశంలో కరెంట్ వ్యవసాయరంగానికి అందించడానికి ప్రభుత్వాలు కరెంట్ అవసరాలు తీర్చేలా ఇందుకు తగినట్లుగా వ్యవసాయరంగానికి ఎంతగానో దోహద పడిందని చెప్పవచ్చు. స్థూల జాతీయోత్పత్తిలో వ్యవ సాయరంగం కీలకభూమిక పోషిస్తోంది. ప్రపంచ దేశా లలో పారిశ్రామికంగా, వ్యవసాయికంగా అభివృద్ధి చెందిన దేశాలు తమ దేశంలో వ్యవసాయ ఉత్ప త్తులను రెట్టింపు చేసేలా రసాయనిక ఎరువుల వాడ కాన్ని మొదలుపెట్టాయి. రసాయనిక ఎరువులతో పాటు అధిక దిగుబడి ఇచ్చే వ్యవసాయ ఉత్పత్తులను భారతదేశంలో ప్రవేశపెట్టి దేశంలోని జనాభాకు అను గుణంగా తిండి గింజల ఉత్పత్తిని పెంచాలని భారతీ య శాస్త్రవేత్తలు వివిధ రాష్ట్రాల శీతోష్ణస్థితులను గమనించి ఆయా పంటలను దక్షిణాది రాష్ట్రాల్లో వరికి అధిక ప్రాధాన్యతనిస్తూ, ఉత్తరాది రాష్ట్రాలలో గోధు మ, పాల ఉత్పత్తులు పెంచడంలో వ్యవసాయ శాస్త్రవే త్తలు శీతోష్ణస్థితులను తట్టుకునేలా ఆయా రాష్ట్రాలకు పంటలు వేసే విధానాన్ని పేర్కొన్నారు.

అప్పటికే భారతదేశంలో వ్యవసాయ పరిశోధన శాలలు రాష్ట్రాని కి ఒకటి నెలకొల్పారు. సంప్రదాయ వ్యవసాయ వి ధానం నుంచి రైతులు ఆధునిక వ్యవసాయ విధానం వైపు మళ్లించే దశలో ఐఆర్-64 వరి వంగడం దేశం లో బియ్యం ఉత్పత్తికి నాంది పలికిందనే చెప్పాలి. దొడ్డురకం ఆహారపు పంటల నుంచి అధిక దిగుబడి నిచ్చే సన్నరకం వ్యవసాయ పంటల వినియోగం పట్ల రైతులు ఎక్కువగా ఆసక్తి చూపారు. దీనికి తోడుగా అప్పుడప్పుడే బ్రిటిష్ పరిపాలనాకాలంలో బోక్లా, చెంరన్ రైతులను బ్రిటిష్ వారు నీలిమందు ఉత్ప త్తులను ప్రోత్సహించారు. తాము సూచించిన పంట లనే పండించాలని ఆంగ్లేయులు రైతులపై తీవ్ర ఒత్తిడి తీసుకువచ్చారు. రైతు తిరుగుబాటును తీవ్రంగా అణచిన బ్రిటిష్ ప్రభుత్వం తాను సూచించిన పంట లను పండించాలని నిబంధన పెట్టడంతో తీవ్ర ఆహా ర సంక్షోభం ఏర్పడింది. ఒకప్పుడు దేశంలో తిండి దొరకక పోషకాహార లోపంతో అనేక వేలమంది ఆకలి చావులకు గురయ్యారు. ప్రస్తుత సోమాలియా వంటి దేశంలో లక్షలాది మంది  పోషకాహార లోపంతో ఆకలిచావులకు గురవుతున్నారు. ఇప్పటికీ సోమాలి యాకు ప్రపంచ దేశాలు మానవాతా దృక్పథంతో ఆహార పంటలను పంపిస్తున్నారు. ఇంత తీవ్రమైన ఆకలిబాధలో జీవనం సాగిస్తున్న సోమాలియా ప్రజ లు ఆయా దేశాలు అందిస్తున్న సహాయంతోనే కడుపు నింపుకుంటున్నారు. ఒకప్పుడు గంజినీళ్లు తాగి బతి కిన ప్రజలు నాలుగు మెతుకులు తినడానికి ఎంత గానో శ్రమపడాల్సి వచ్చింది. ప్రస్తుతం భారత దేశంతోపాటు అభివృద్ధి చెందుతున్న దేశాలైన ఆసి యా దేశాలు ఆహారకొరత ఎదుర్కొంటున్నాయి.

ఇప్పటికే భారత్, మయన్మార్, కంబోడియా, బంగ్లాదేశ్ మరికొన్ని దేశాలు ఆకలి బాధను ఎదుర్కొంటున్నా యని చెప్పవచ్చు. ఉన్నోడికి తిండి అరగదు... లేనో డికి తిండి దొరకదు అన్న సామెతగా ప్రపంచంలో అ త్యధిక ఆహార సమస్యను ఎదుర్కొంటున్న దేశాలలో భారతదేశం కూడా ఉందని చెప్పాలి. నేడు దేశంలో 50 కోట్ల మందికిపైగా పోషకాహార లోపం, సరైన తిండి దొరకకపోవడంతో సగటు వయస్సు 45 నుంచి 50 సంవత్సరాల వరకే ఉంది. సరైన ఆహారం దొర కక అనారోగ్యంతో, దృష్టిలోపంతో తదితర కారణాల తో చాలామంది తనువు చాలిస్తున్నారు. దేశంలోని వ్యవసాయరంగంపై 1996-97 ప్రాంతం నుంచి రసా యనిక ఎరువుల దిగుమతి అభివృద్ధి చెందిన దేశాల నుంచి మొదలైంది. ప్రపంచ దేశాలన్నీ ముఖ్యంగా అమెరికా వంటి దేశం ప్రపంచ దేశాలపై అమెరికా ఉత్పత్తులపై రసాయనిక ఎరువుల ప్రభావాన్ని రూ పొందించింది. ఇది ఒకవిధంగా అగ్రరాజ్యం కుట్ర అ నే పేర్కొనవచ్చు. తమ దేశంలో ఉపయోగించిన రసా యనిక ఎరువులు, పురుగుమందులు భారత దేశంతో పాటు ఆసియా దేశాలలో అమ్ముకోవడం ప్రణాళికా బద్ధంగా భారతీయులకు అలవాటు చేసినారు. గతం లో భారతదేశంలో వ్యవసాయ విధానం తనకు అం దుబాటులో ఉన్న పశువుల పేడ, ఇతరత్రా కంపోస్టుల వాడకం వాటి ద్వారా ఉత్పత్తి అయిన ఆహార ఉత్ప త్తులు ఎన్నో పోషకాహార పంటలుగా ఉండేవి. భారత దేశంలో వ్యవసాయరంగానికి కరెంట్ వాడకం, ఆ తరువాత వ్యవసాయ ఉత్పత్తుల్లో రెట్టింపు సాధించే వ్యవసాయ పంటల వాడకం, వ్యవసాయ పంటలపై ఆశించిన పీడ, చీడ నివారణలకు రసాయ నిక మందుల వాడకం రైతు మొదలుపెట్టారు.

దీంతో పాటు సంప్రదాయక వ్యవసాయ విధానంలో అప్పు డప్పుడే యంత్రాల వినియోగం, ముఖ్యంగా ట్రాక్టర్ల వాడకం మెల్లమెల్లగా ప్రారంభించారు. దీనివల్ల వ్యవ సాయరంగం మెల్లమెల్లగా ఆధునిక విధానాలు సంతరించుకుంది. రానురాను వాతావరణం ప్రపంచ వా తావరణ పరిస్థితులు భారతదేశంపై తీవ్ర ప్రభావం చూపాయని చెప్పవచ్చు. వ్యవసాయ పరిశోధనశాల ల్లో నూతన వంగడాల రూపకల్పన దేశ శీతోష్ణస్థి తులను తట్టుకునేలా ఆధునిక వ్యవసాయ పంటలకు అనుకూలంగా అవకాశం ఏర్పడింది. దీంతో  ఆహార పంటల ఉత్పత్తుల్లో కొంతవరకు మెరుగైన విజయా న్ని సాధించారు.  ఇప్పటికైనా కేంద్ర, రాష్ట్ర ప్రభుత్వా లు ఆహార భద్రత కార్యక్రమాలను ప్రజలను చైతన్య పరిచి రసాయనిక ఎరువుల వాడకంతో కలిగే నష్టాన్ని ప్రభుత్వాలు ప్రజలకు సూచించకపోతే చాలామంది రైతులు ఇబ్బందులను ఎదుర్కొంటారు. ముఖ్యంగా నకిలీ విత్తనాలు, నకిలీ ఎరువులు దేశీయ వ్యవసాయ రంగాన్ని తీవ్రంగా దెబ్బతీస్తున్నాయి. ప్రధానంగా ఒక్కమాటలో చెప్పాలంటే భారతీయ రైతులను రసా యనిక ఎరువుల వాడకం నుంచి పక్కకు తీసుకు రావాల్సిన అవసరం ఎంతైనా ఉంది.

దీనిని వ్యవసా య శాస్త్రవేత్తలు, ప్రభుత్వాలు చేపట్టాలి. వ్యవ సాయ రంగంలో రసాయనిక ఎరువులు, పురుగు మందుల వాడకానికి భూములు అలవాటు పడ్డాయి. వాటికి తిరిగి సంప్రదాయ వ్యవసాయ ఎరువుల వాడకానికి అలవాటు చేసి వ్యవసాయ ఉత్పత్తులను పెంచాల్సిన బాధ్యత నేటి శాస్త్రవేత్తలపై ఉందని చెప్పవచ్చు. లేనిపక్షంలో భవిష్యత్తులో ఆహారపు కొరత ఎదుర్కొనే ప్రభావం లేకపోలేదు.

- ఆర్.ఆదిరెడ్డి                                                                                                                      9849577610





Related News